Ik was niet transgender — ik was homo en durfde dat niet te zijn

Ik groeide op in een religieus gezin in een kleine stad. Homoseksualiteit bestond niet — of het bestond wel, maar dan ergens ver weg, in Amsterdam, niet hier. Zeker niet bij mij.

De verwarring

Als tiener voelde ik een sterke aantrekking tot mannen. Maar dat accepteren was onmogelijk. In mijn hoofd was er geen ruimte voor "ik ben homo." Maar er was wel een andere mogelijkheid die ik online tegenkwam: misschien was ik een vrouw die van mannen hield.

Op internet werd dat enthousiast bevestigd. "Als jij een man bent die aangetrokken is tot mannen en niet van je mannelijkheid houdt, ben je waarschijnlijk een vrouw." De redenering had voor mij een aantrekkingskracht die ik nu begrijp: het was een uitweg.

De transitie

Ik begon op mijn 18e met oestrogeen. De kliniek was vriendelijk. De screening vroeg niet door op mijn religieuze achtergrond, mijn thuissituatie, mijn gevoelens rond homoseksualiteit.

Ik leefde drie jaar als vrouw. En het klopte niet. Ik voelde me niet vrouw — ik voelde me een man die zichzelf had verloren.

De therapie die redde

Op mijn 21e begon ik met een therapeut die mij vroeg naar mijn eerste herinneringen aan mijn seksualiteit. Die gesprekken waren zwaar. Maar ze leidden tot inzicht: ik had me nooit echt als vrouw gevoeld. Ik had vluchtelingen voor de schaamte over mijn seksualiteit.

Langzaam begon ik mijn homoseksualiteit te accepteren. En terwijl ik dat deed, verdween de behoefte om mezelf als vrouw te zien.

Nu

Ik ben 25, homo, en ik leef als man. Sommige effecten van de oestrogeen zijn permanent — dingen die ik dagelijks zie. Maar ik ben mezelf.

Ik schrijf dit voor jongens als ik destijds — in religieuze, conservatieve omgevingen, die zichzelf niet kunnen accepteren en een uitweg zoeken. Transitie is geen oplossing voor internaliseerde homoseksualiteit. Therapie en zelfacceptatie wel.