Verhalen
Persoonlijke ervaringsverhalen van mensen die transitioneerden, twijfelden of detransitioneerden.
| Datum | Verhaal |
|---|---|
| "Ik was onmiddellijk bevestigd als vrouw — bij mijn eerste bezoek aan de therapeut" Abel groeide op in een Mexicaans migranten-arbeidersgezin en vluchtte van de machocultuur. Op zijn 13e vond hij transgenderheid via YouTube. Op zijn 19e stuurde een therapeut hem na één gesprek door voor hormonen. "De dokters hebben me nooit gewaarschuwd voor bijwerkingen." | |
| "Op mijn 13e zag ik een YouTube-video. Op mijn 18e had ik borstimplantaten. De therapeut zei bij het eerste gesprek al dat ik transgender was." — Abel Garcia Abel keek op zijn 13e YouTube-video's over transgender zijn. Op zijn 18e zei een therapeut bij de eerste sessie direct dat hij transgender was. Hormonen, documenten gewijzigd, borstimplantaten. Pas via een derde therapeut begon hij te twijfelen. Nu spreekt hij openlijk bij bijeenkomsten en in media over wat hem is overkomen. | |
| "Ik was duidelijk niet klaar voor zo'n ingrijpende procedure." — Alan Finch, Australië: de eerste detransitioner die een genderkliniek deed sluiten Alan Finch transitieerde op zijn 21e (1988) na diagnose door de Monash-genderkliniek in Melbourne. Na negen jaar detransitioneerde hij. Hij verscheen in 2003 op ABC TV en klaagde in 2004 zijn behandelaars aan. In 2009 sloot de Monash Gender Clinic tijdelijk voor een externe review — mede als gevolg van zijn zaak. | |
| "Als ik opnieuw zou kiezen, weet ik niet of ik de operatie had gedaan." — Aleksa Lundberg, Zweeds trans-icoon dat spijt uitspreekt Aleksa Lundberg was jarenlang een prominent Zweeds trans-icoon. Op haar 18e onderging ze een door de wet verplichte sterilisatie. In 2018 schreef ze in haar autobiografie dat ze spijt heeft van de ingrepen en "liever een gelukkige, vrouwelijke homo was geweest." In 2022 werkte ze mee aan een documentaire over jongeren met transitiespijt. | |
| "Ze heeft me echt verminkt." — Amira en drie andere patiënten aansprakelijk VUmc na mislukte gezichtsoperaties Vier patiënten van het VUmc (Amsterdam UMC) beschrijven permanente schade na gezichtsfeminisatiechirurgie. Amira heeft na drie operaties zenuwschade, asymmetrie en huidnecrose. Kim heeft een gat van 2,5 cm in haar schedelbasis. Estelle heeft een permanent hangend ooglid. Amsterdam UMC betaalde Amira €35.000 zonder aansprakelijkheid te erkennen. | |
| "Ik ben gewoon een homoseksuele man. Dat was altijd zo geweest." — Billy Burleigh, VK: twintig jaar als transvrouw Billy Burleigh leefde twintig jaar als transvrouw en detransitioneerde in zijn vijftiger jaren. Na zijn terugkeer naar zijn mannelijke identiteit identificeert hij zich als homoseksuele man. Hij stelt dat zijn transitie een vlucht was voor zijn niet-geaccepteerde homoseksualiteit. Hij sprak openlijk met de Britse pers. | |
| "Na twee Zoom-gesprekken hadden ze mijn borsten verwijderd. Niemand vroeg naar mijn trauma." — Camille Kiefel Camille had ADHD en onverwerkt trauma toen ze in 2020 na twee Zoom-sessies een mastectomie onderging. Ze vordert $800.000 schadevergoeding en is nu president van Detrans Help, een organisatie die detransitioners begeleidt. | |
| "De ideologie zegt: je kunt transgender zijn én trauma hebben. Maar niemand vroeg of het verband hield." Camille had als kind haar beste vriendin zien misbruikt worden. Op haar 26e stapte ze naar een gendertherapeut — de trauma's achter haar onbehagen werden nooit serieus onderzocht. "Ik wilde gewoon dat mijn borsten weg waren." Nu helpt ze anderen als voorzitter van Detrans Help. | |
| "Ik was een trauma-patiënt die gender-bevestigende zorg zocht, niet een transgender persoon." — Carey Callahan, VS: van trans naar therapeut voor detransitioners Carey Callahan identificeerde zich als transmasculien en non-binair en detransitioneerde in haar vroege dertiger jaren. Ze werd daarna therapeut en een van de weinige clinici die specifiek werken met twijfelende en detransitionerende personen. Haar YouTube-video "Detransition 101" (2016) was een vroege stem in de detransitie-discussie. | |
| "Ik had simpelweg niet de taal om lesbisch te zijn." — Cari Stella, VS: de eerste grote enquête onder vrouwelijke detransitioners Cari Stella begon haar sociale transitie op haar vijftiende, startte met testosteron op haar zeventiende en onderging een mastectomie op haar twintigste. Op haar tweeëntwintigste detransitioneerde ze. In 2016 hield ze de eerste grote enquête onder vrouwelijke detransitioners — 203 vrouwen. Ze presenteerde de resultaten in 2017 op de USPATH-conferentie. | |
| "Het voelde als een barrière in mijn keel als ik probeerde te zingen" Cat identificeerde zich als transgender man vanaf haar 13e — maar transitioneerde pas op haar 28e, omdat haar kinderarts haar niet bevestigde. Dat redde haar van vroege interventie. Maar toen ze als volwassene via Planned Parenthood testosteron vroeg, gaf men haar dubbel de gevraagde dosis. | |
| "Ik dacht: ik kan geen tiener zijn die fout zat. Maar dat was ik." — Charlie Evans, oprichter Detransition Advocacy Network (VK) Charlie Evans leefde tien jaar als man en detransitioneerde in haar late twintig. In 2019 richtte ze het Detransition Advocacy Network op in Manchester — een van de vroegste detransitie-organisaties ter wereld. Ze sprak voor het Brits parlement en trok tientallen detransitioners aan die publiekelijk zwijgen uit angst voor sociale reacties. |