"Ik werd in 45 minuten gediagnosticeerd, ik gebruikte al hormonen en werd doorgesluisd naar een operatie" — Claudia McLean, VK: spijt sinds 1986

Dit verhaal is gebaseerd op het profielinterview van Claudia McLean bij UnHerd, april 2026, aangevuld met openbare verklaringen van haar (onder andere Radio 4, 2007). McLean sprak openlijk onder haar eigen naam.

Claudia McLean is geboren in de late jaren vijftig in Glasgow. Ze kwam als verwijfde gay jongen op in een ruwe buurt; huiselijk geweld en pesten hoorden bij haar dagelijkse leven. Ze was 28 toen ze in 1986 een volledige genitale reconstructie onderging, zelf betaald.

Een diagnose in drie kwartier

Voor de operatie zag een psychiater haar ongeveer 45 minuten. Hij vroeg of ze als kind met poppen had gespeeld. Hij merkte op dat ze "heel goed doorging voor een vrouw". Daarmee was de diagnose gesteld; ze werd geschikt geacht voor operatie.

"Ik werd in 45 minuten gediagnosticeerd, ik gebruikte al hormonen en werd doorgesluisd naar een operatie."

Op haar zesentwintigste was ze al begonnen met cross-sex hormonen. Twee jaar later was alles definitief.

Wakker worden en huilen

Haar spijt begon niet jaren later. Hij begon direct.

Ze beschrijft hoe ze wakker werd na de genitale operatie en in huilen uitbarstte. De operatie was naar haar zeggen overhaast doorgevoerd, mede onder druk uit haar persoonlijke relaties. Wat volgde, was vier decennia leven met een lichaam dat ze nooit had moeten laten aanpassen.

De eerste die in het openbaar sprak

In 2003 sprak McLean in het openbaar over haar transitiespijt — naar haar weten als eerste persoon in het VK. Dat was jaren vóór de zaak van Keira Bell. In 2007 was ze te horen in een Radio 4-debat. In de jaren die volgden zou ze een terugkerende stem worden in publieke gesprekken over de werkelijke uitkomsten van medische transitie bij volwassenen.

Waarom ze niet detransitioneert

Detransitioneren is voor McLean geen optie. De operatie was te ingrijpend om terug te draaien, en ze heeft inmiddels veertig jaar als Claudia geleefd. Ze blijft als vrouw door het leven — niet omdat dat haar identiteit weergeeft, maar omdat er geen weg terug is.

"De operatie was te radicaal, en ik leef nu al veertig jaar als Claudia, als vrouw. Hoe zou ik ooit terug kunnen?"

Wat ze wil overdragen

Wat McLean nu vooral aanvecht is het denken dat transitie de oplossing is voor onderliggend leed dat nooit als zodanig is onderzocht. Veertig jaar geleden, in een psychiaterskamer in het VK, was dat een gesprek van 45 minuten over poppen. Het besluit dat daaruit volgde, kon niemand meer terugnemen.

Bron:

• UnHerd. "Claudia McLean: I transitioned — and regretted it." April 2026. unherd.com