Persoonlijk verhaal Issy 26 jaar

"Ik kreeg precies wat ik wilde — en werd diep depressief."

Issy had als kind klinische depressie en zelfhaat. Op haar 19e begon ze de medische transitie. Ze kreeg haar baard, haar diepe stem en haar hysterectomie. Maar in plaats van verlichting: zware depressie. "Hoe ik ook kijk, wat ik ook doe, ik zal nooit een man zijn. Ik ben altijd een vrouw."

"Ik kreeg precies wat ik wilde — en werd diep depressief."

Dit verhaal is gebaseerd op het publieke interview van Issy, een jonge Nieuw-Zeelandse vrouw die haar verhaal deelde via Family First NZ en het Forum on the Family Conference (oktober 2025). Ze koos ervoor alleen haar voornaam te gebruiken.


Ik groeide op met mijn moeder — die me op haar zestiende kreeg — en een jongere zus. Al van jongs af aan dacht ik dat ik een jongen was. Op mijn elfde, toen de puberteit begon, werd ik geconfronteerd met mijn biologisch geslacht. Dat was voor mij een schok.

Op de middelbare school had ik klinische depressie, zelfhaat, angststoornissen. Ik identificeerde me zeven jaar lang als satanist. Ik zocht overal houvast.

Transitie: "bijna te makkelijk"

Op de universiteit sloot ik me aan bij de LGBT+-club. Via de reguliere gezondheidszorg begon ik op mijn negenentwintigste aan mijn transitie. Het was, zei ze later, "bijna te makkelijk."

  • Leeftijd 19-20: testosteron
  • Leeftijd 21: dubbele mastectomie
  • Leeftijd 22: hysterectomie

De lichamelijke veranderingen kwamen. Alles wat ik wilde.

"Ik kreeg een baard. Ik kreeg een diepe stem. Mijn menstruatie stopte. Meer zweet. Ik kon gemakkelijk spieren kweken. Al het spul dat ik wilde. En ik werd diep depressief."

— Issy

Depressie in plaats van verlichting

In plaats van verlichting bracht de transitie diepere neerslachtigheid. Issy had bereikt wat ze dacht nodig te hebben — en het hielp niet.

Op haar zesentwintigste besloot ze te stoppen met testosteron. Ze stond op een wachtlijst voor oestrogeen. De weg terug bleek moeizamer dan de weg heen: de gezondheidszorg begeleidt het transitieproces gemakkelijk, maar voor detransitie was nauwelijks steun te vinden.

Wat ze nu weet

"Wat ik ook doe, zeg of verander — ik zal nooit een man zijn. Ik zal altijd vrouw zijn."

— Issy

Issy sprak haar verhaal uit op het Forum on the Family Conference in Nieuw-Zeeland (oktober 2025), voor een zaal van 650 aanwezigen.


Bronnen:

Let op: Dit verhaal is gedeeld met toestemming. Persoonsgegevens zijn geanonimiseerd om de privacy van de auteur te beschermen. Wil jij ook je verhaal delen? Neem contact op.

Deel dit verhaal: