Mijn transitie begon op TikTok — en dat had niemand door
Op 17 ontdekte ik TikTok en de trans-community. Op 18 begon ik met hormonen. Nu, op 20, weet ik dat ik mezelf kwijt was geraakt in een online bubbel.
Dit is misschien het moeilijkste wat ik ooit heb geschreven. Maar ik schrijf het omdat ik wil dat andere meisjes van 16, 17, 18 jaar weten dat het kan gebeuren — en dat je er niet voor hoeft te schamen.
TikTok en de trans-community
Ik was 17 en eenzaam. De lockdown, school op afstand, weinig echte vrienden. Mijn telefoon werd mijn wereld. En op TikTok vond ik een gemeenschap die me begreep: de LHBTQI+-wereld, en specifiek de trans-gemeenschap.
De video's waren aanstekelijk. "Signs you might be trans" — ik herkende me in elk punt. "If you've ever [dit gevoel] gehad, je bent waarschijnlijk trans." De algemeenheid van die beschrijvingen — die op bijna iedereen van toepassing zijn — viel me toen niet op.
Het besluit
Binnen zes maanden identificeerde ik mezelf als transgender. Ik sprak mijn ouders aan met nieuwe voornaamwoorden. Ik meldde me aan bij de kliniek. Ik was vastbesloten.
De kliniek vroeg niet naar mijn TikTok-gebruik. Ze vroegen niet naar mijn eenzaamheid. Ze hadden een wachtlijst van twee jaar, maar toen ik eindelijk aan de beurt was, ging het snel.
Na de hormonen
Ik begon met testosteron op mijn achttiende. Het voelde als een overwinning. Maar na een paar maanden voelde ik me... leeg. De opwinding was weg. En de problemen die ik had gehad — de eenzaamheid, de angst, het gevoel niet te passen — die waren er nog steeds.
Het keerpunt
Een vriendin — een echte, geen online vriendin — vroeg me op een dag: "Maar heb jij altijd al het gevoel gehad dat je in het verkeerde lichaam zat, of begon dat pas na TikTok?"
Ik zweeg lang. Het was begonnen na TikTok.
Nu
Ik detransitioneer. Het is ingewikkeld, verwarrend en soms verdrietig. Maar ik voel me voor het eerst in jaren eerlijk met mezelf. Ik was niet transgender — ik was een eenzame tiener die zocht naar verbinding en identiteit, en die iets vond wat leek te kloppen.
Ik draag geen schuld. Maar ik wil dat anderen weten: neem de tijd. Praat met echte mensen. Sluit je niet op in een online bubbel.
Deel dit verhaal: