Ik was 16 toen ik begon met testosteron. Nu ben ik 23 en heb ik spijt.
Op 16 begon ik met hormonen na een screeningsgesprek van drie maanden. Pas op 23 besefte ik wat ik mezelf had aangedaan. Mijn stem komt nooit meer terug.
Ik was zestien jaar oud toen ik voor het eerst bij de gender-kliniek aankwam. Ik had al een jaar online zitten lezen op forums over hoe "trans zijn alles verklaarde" — mijn angst, mijn depressie, het gevoel dat ik niet paste. Op die forums was de boodschap duidelijk: als je je een meisje voelt, ben je een meisje. Als je je geen meisje voelt, ben je waarschijnlijk trans.
Ik voelde me geen meisje. Dus was ik trans.
De screening
De kliniek deed zijn werk. Er waren gesprekken, een psycholoog, vragenlijsten. Maar kijkend terug voelde het alsof de uitkomst al vastlag. Niemand vroeg serieus naar mijn thuissituatie — dat mijn ouders net waren gescheiden. Niemand onderzocht diep mijn angststoornis, die al drie jaar speelde. Niemand zei: "Misschien ligt het er aan dat je op de middelbare school gepest wordt omdat je "anders" bent."
Na drie maanden: groen licht voor testosteron.
De eerste jaren
In het begin voelde het goed. Ik had een gemeenschap, een identiteit, een verklaring voor alles. Mijn stem zakte. Ik groeide baardgroei. Mijn lichaam veranderde. En voor een tijdje dacht ik: dit is het.
Maar de depressie verdween niet. De angst bleef. En langzaam begon ik te twijfelen.
Het besef
Op mijn twintigste begon ik met een goede therapeut die niet gespecialiseerd was in gender. Ze stelde vragen die niemand eerder had gesteld. Over mijn jeugd, mijn relatie met mijn lichaam, de periode van het pesten. Stukje bij stukje begon ik te begrijpen dat mijn gevoel van "geen meisje zijn" niet biologisch was — het was een reactie op trauma en sociale druk.
Ik had me willen onttrekken aan het vrouw-zijn omdat vrouwen in mijn omgeving zo kwetsbaar leken.
Nu
Ik ben 23. Ik detransitioneer. Mijn stem is permanent veranderd — mensen begrijpen me aan de telefoon niet altijd. Mijn onvruchtbaarheid is waarschijnlijk permanent. En ik rouw om wat ik mezelf had kunnen besparen als iemand mij beter had geholpen op mijn zestiende.
Ik ben niet boos op transgender personen. Ik ben boos op een systeem dat mij niet heeft beschermd.
Als je dit leest en twijfelt: jouw twijfel is reëel en mag er zijn. Neem de tijd. Zoek goede therapie — niet alleen "affirmerende" therapie. Stel moeilijke vragen.
Deel dit verhaal: