Dr. Aaron Kheriaty over censuur en medische vrijheid
In dit interview bespreekt Dr. Aaron Kheriaty zijn ervaringen als arts die openlijk kritiek uitte op COVID-beleid en genderzorg voor minderjarigen. Hij beschrijft hoe het medische establishment critici het zwijgen oplegt. Het interview raakt aan de bredere vraag hoe onafhankelijk wetenschappelijk denken in de huidige institutionele context mogelijk is.
Over Dr. Aaron Kheriaty
Aaron Kheriaty is arts en psychiater en daarnaast auteur. In dit gesprek met Marianna Orlandi van het Austin Institute, in de podcast "What we can't not talk about", vertelt hij over zijn ervaringen met censuur en over de inhoud van zijn boek "The New Abnormal: The Rise of the Biomedical Security State". Hij beschrijft hoe hij als directeur medische ethiek aan UC Irvine kritiek uitte op de vaccinatieplicht van de universiteit, dit voor de federale rechter aanvocht en uiteindelijk zijn baan verloor. Hij is een van de eisers in de rechtszaak Missouri v. Biden.
Censuur door overheid en platforms
Kheriaty schetst hoe censuur volgens hem niet alleen van universiteiten en sociale-mediabedrijven komt, maar ook door de overheid wordt aangestuurd. In Missouri v. Biden klagen twee staten en vijf particuliere eisers de federale overheid aan omdat die platforms onder druk zou hebben gezet om onwelgevallige inhoud te beperken. Hij stelt dat het bij de onthulde communicatie niet alleen om coronakritiek ging, maar ook om onderwerpen als buitenlandbeleid, monetair beleid en genderideologie. Een interview dat hij gaf over de ethiek van vaccinatieplicht werd van YouTube verwijderd; de journaliste die het maakte verloor naar zijn zeggen eveneens haar baan. Daarnaast beschrijft hij subtielere vormen, zoals het wegdrukken van zoekresultaten waardoor bepaalde informatie nauwelijks vindbaar blijft.
De biomedische veiligheidsstaat
In zijn boek probeert Kheriaty het coronabeleid te begrijpen vanuit bredere economische, politieke en culturele factoren. Hij introduceert het begrip "biomedische veiligheidsstaat": een steeds verder gemilitariseerd volksgezondheidsapparaat, gecombineerd met digitale technologie voor toezicht en gesteund door de macht van de staat. Hij leunt daarbij op het werk van filosofen, onder wie Giorgio Agamben en diens concept van de uitzonderingstoestand, waarin tijdens een noodtoestand de gebruikelijke regels opzij worden gezet en de uitvoerende macht extra bevoegdheden krijgt. In het slothoofdstuk pleit hij voor grondwettelijke checks-and-balances op uitgeroepen noodtoestanden.
Scientisme en Hippocratische geneeskunde
Kheriaty onderscheidt wetenschap van wat hij "scientisme" noemt: het idee dat wetenschap de enige geldige vorm van kennis is, waarbij een aangewezen klasse van experts een monopolie op kennis claimt en afwijkende stemmen het zwijgen oplegt. Hij plaatst hier de "Hippocratische" geneeskunde tegenover de "technocratische". In de Hippocratische opvatting heeft het lichaam eigen natuurlijke doelen en helpt de arts die te ondersteunen. In de technocratische opvatting wordt het lichaam gezien als materiaal dat naar wens herschikt mag worden. Als voorbeeld noemt hij het verlangen om een gezond lichaamsdeel te laten verwijderen om op het andere geslacht te lijken; vanuit de traditionele geneeskunde zou volgens hem juist op het niveau van de geest gewerkt moeten worden om denken en lichamelijke werkelijkheid met elkaar in overeenstemming te brengen. Tot slot bespreekt hij het verband tussen sociale media en mentale gezondheid, vooral bij jongeren, en de uitholling van privacy in een wereld van datahandel en toezicht.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.