Wat als ze homo zijn en niet trans? — conferentiepanel (Benjamin Boyce)
Benjamin Boyce modereert een conferentiepanel over een cruciale vraag in de genderzorg: wat als jongeren die zichzelf als transgender identificeren, in
Over Benjamin Boyce en het panel
Benjamin Boyce modereert dit conferentiepanel rond een vraag die de genderzorg voor jongeren raakt: wat als jongeren die zich als transgender identificeren, eigenlijk homo of lesbisch zijn en niet trans? Aan tafel zitten panelleden met uiteenlopende achtergronden, onder wie een lesbische vrouw uit de Amerikaanse women's community van begin jaren negentig, Malcolm die betrokken is bij de LGB Alliance, de Nederlandse detransitioner Jet, Richie die als volwassene transitioneerde en weer terugkwam, en Angus. Boyce wijst er zelf op dat het panel wordt geleid door een heteroseksuele man, en dat het gesprek bewust een tegengeluid wil bieden aan een andere conferentie die op dat moment een eindje verderop plaatsvindt.
Seksualiteit, gendernonconformiteit en jongeren
Een rode draad in het panel is de zorg dat gendernonconforme kinderen richting transitie worden geduwd, terwijl ze later mogelijk homo of lesbisch blijken te zijn. De lesbische panellid beschrijft hoe de butch-lesbische cultuur die zij in San Francisco kende, volgens haar grotendeels is verdwenen, waardoor jonge vrouwen die zich masculien voelen weinig voorbeelden meer zien om naar toe te groeien. Malcolm vertelt dat hij als opvallend "Camp" jongetje gepest werd en ervan overtuigd is dat hij vandaag de dag op een snel traject richting transitie was beland. Voor hem was het juist de puberteit die hem hielp opgroeien en sterker maakte, een belangrijke reden waarom hij kritisch is over puberteitsremmers.
Jet: detransitie en verloren seksuele ontwikkeling
Jet vertelt dat zij op haar veertiende transgender mannen op YouTube ontdekte die haar gevoel van anders-zijn herkenbaar maakten. Via de kliniek in Amsterdam kreeg ze op haar vijftiende puberteitsremmers en daarna testosteron. Daardoor werd haar eigen seksuele ontwikkeling stilgelegd; jarenlang voelde ze zich verward over haar seksualiteit. Pas nadat ze op haar tweeëntwintigste detransitioneerde en met testosteron stopte, maakte ze de ontwikkeling door die ze als tiener had moeten doormaken, en bleek ze lesbisch. Ze stelt dat de zaak zich vermoedelijk vanzelf had opgelost als men haar gewoon had laten opgroeien. Richie nuanceert het panel zelf: hij waarschuwt tegen het tegen elkaar uitspelen van detransitioners en trans mensen en pleit voor compassie.
Liefde, lichaam en verantwoording
Angus verlegt het accent van seks naar liefde: hij betoogt dat medische transitie bij jongeren niet alleen om het lichaam gaat, maar om de kans op een leven met liefde, gezelschap en steun. Verschillende panelleden benoemen de lichamelijke gevolgen van puberteitsremmers en cross-sekse hormonen, van seksuele beleving tot bredere ontwikkeling. Het panel roept op tot meer assertiviteit binnen de homo- en lesbische gemeenschap en richting bondgenoten, en sluit af met de bredere vraag van Richie: waarom zou het alleen om homo- of lesbische jongeren gaan, terwijl ook heteroseksuele, gendernonconforme kinderen geraakt worden? De panelleden zien zichzelf nadrukkelijk niet als cijfers maar als echte mensen, en willen instanties ter verantwoording roepen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.