Pijlers van gendergeneeskunde op 'wankele basis' — Cass-rapport
Het Cass-rapport concludeert dat de wetenschappelijke pijlers waarop jeugdgenderzorg rust wankel zijn, en dit rapport legt uit welke evidence-problemen zijn aangetroffen. De bevindingen zijn vernietigend voor de bestaande praktijk en roepen fundamentele vragen op over hoe jongeren met genderdysforie de afgelopen decennia zijn behandeld.
Over deze uitzending
In dit televisie-item bespreken een politiek correspondent (Lizzie Fletcher) en radiopresentator James Harrison het zogeheten Cass-rapport, het onderzoek dat Hilary Cass leidde naar de jeugdgenderzorg binnen de Britse NHS. De aanleiding is de waarschuwing dat kinderen die genderzorg zochten in de steek zijn gelaten door een gebrek aan onderzoek: er was geen goed bewijs voor het geven van medicatie om de transitie te ondersteunen. Het rapport roept ertoe op om de genderzorg voor jongeren te laten voldoen aan dezelfde standaarden als de overige NHS-zorg.
Puberteitsremmers en medische ingrepen
De kern van de discussie draait om de vraag of een medische ingreep wel de juiste aanpak is bij kinderen en jongeren onder de 18. Volgens het rapport zouden puberteitsremmers, hormonen die het begin van de puberteit afremmen, niet langer aan minderjarigen moeten worden voorgeschreven omdat dit niet de passende interventie is. De sprekers benadrukken dat puberteitsremmers op zichzelf niet worden veroordeeld; ze worden ook bij niet-transgender kinderen gebruikt voor andere medische aandoeningen. Het probleem is dat ze soms werden voorgeschreven zonder bijbehorende geestelijke gezondheidszorg of psychologische begeleiding. In de uitzending wordt genoemd dat minder dan honderd kinderen in het Verenigd Koninkrijk puberteitsremmers gebruiken. Ook komt de sluiting van de gender identity and development service (GIDS) ter sprake.
Een meer holistische benadering
Een terugkerend punt is de oproep om dit onderwerp holistischer te benaderen en niet meteen naar een medische oplossing te grijpen voor wat mogelijk een sociaal probleem is. Het rapport wijst op een verband tussen psychische aandoeningen, autisme en kinderen die zich met genderdysforie presenteren. Daarnaast wordt opgemerkt dat het vroeger vaker tienerjongens waren die genderdysforie ervoeren, terwijl er de laatste jaren een sterke toename is van tienermeisjes. Volgens het rapport is meer onderzoek nodig naar de invloed van bijvoorbeeld lichaamsbeeld en de druk van sociale media.
De toon van het debat
De sprekers staan stil bij de verhitte toon rond transgenderthema's. Volgens het rapport is die toon onbehulpzaam: ouders en artsen zijn bang om van transfobie te worden beschuldigd als zij niet meegaan met de wensen van jongeren. Daardoor zouden sociale opvattingen in plaats van wetenschap de medische besluitvorming hebben gestuurd. Tegelijk wordt erkend dat trans mensen er last van hebben dat hun zorg in de cultuuroorlog wordt getrokken. James Harrison vertelt vanuit zijn eigen ervaring als ouder over de zorgen die spelen, en stelt de vraag of jongeren elkaar soms beïnvloeden. De gesprekspartners erkennen dat het een gevoelig debat met meerdere kanten is, waarbij hulp, steun en begeleiding centraal zouden moeten staan.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.