Chloe Cole — hoe ik bezweek voor de transgenderleugen (Focus on the Family)
Chloe Cole deelt bij Focus on the Family haar eerlijke verhaal over hoe ze als jonge tiener bezweek voor de transgenderleugen — hoe ze erin terechtkwam,
Over Chloe Cole
In dit gesprek bij Focus on the Family vertelt Chloe Cole haar eigen verhaal als detransitioner. Ze beschrijft hoe ze als kind tussen een meisjesachtige en een meer jongensachtige kant in zat, en zich steeds meer aangetrokken voelde tot haar vader, haar oudere broers en haar mannelijke leeftijdsgenoten omdat die haar makkelijker en vertrouwder leken. Toen de puberteit begon, voelde ze zich diep ongemakkelijk bij de veranderingen die hoorden bij het opgroeien tot vrouw, en vroeg ze zich jarenlang af wat er mis met haar was.
Hoe sociale media haar naar transitie leidden
Rond haar twaalfde, ongeveer toen ze haar eerste mobiele telefoon kreeg, kwam Chloe via sociale media in aanraking met de online transgendergemeenschap. In communities rond haar eigen interesses, zoals videogames, illustratie en character design, zag ze leeftijdsgenoten die zich identificeerden met het andere geslacht. Veel van hen waren meisjes die zichzelf jongens noemden en die net als zij waren opgegroeid als tomboy, hadden geworsteld met thuis, met leeftijdsgenoten of met pesten. Ze leken gelukkig en vervuld. Chloe trok de conclusie dat zij misschien ook zo iemand was: dat ze met een mannelijk brein in een vrouwelijk lichaam geboren was. Na ongeveer een half jaar besloot ze volledig te transitioneren. Daarvoor had ze al verschillende labels uitgeprobeerd. Met de kleurige vlaggen en nieuwe woorden voelde het voor een twaalfjarige als iets spannends, bijna als een spel om zichzelf uit te drukken.
Ouders, therapie en het medische traject
Chloe kwam eerst online uit, daarna bij een oudere zus en pas later bij haar ouders. Die hadden haar altijd als dochter gezien en geloofden niet dat ze een jongen was; ze vermoedden dat haar leerproblemen, ADHD en het gevoel een buitenstaander te zijn op school meespeelden. Ze stuurden haar naar therapie, maar ontdekten dat ze niet bij de gesprekken mochten zijn. Toen ze zelf kritische vragen stelden, waarom het nu moest gebeuren, of wachten tot ze volwassen was niet beter zou zijn, en wat ze moesten doen als ze er spijt van zou krijgen, werden hun zorgen volgens Chloe genegeerd. Ze beschrijft hoe ouders volgens haar voor de keuze werden gesteld tussen een levende zoon of een dode dochter. Het medische traject begon met puberteitsremmers (het middel Lupron) en wekelijkse injecties met testosteron, met snelle lichamelijke en emotionele veranderingen.
Spijt, detransitie en een nieuw doel
Op haar veertiende begonnen de operatieconsulten; op haar vijftiende, net na haar tweede jaar op de middelbare school, liet ze haar borsten verwijderen. Ze was nog niet oud genoeg om auto te rijden. Het herstel was zwaar en bracht voor het eerst echte rouw en spijt naar boven. Tijdens een psychologieles over de ontwikkeling van kinderen en borstvoeding besefte ze wat ze zichzelf had aangedaan. Spijt en detransitie waren in geen enkel consult ter sprake gekomen. Ze stopte abrupt met de hormonen. Later vond ze via haar publieke werk steun bij christenen en kwam ze tot het geloof dat ze niet als vergissing, maar met bedoeling geschapen was. Ze wil dienen als waarschuwing én als verhaal van herstel, om te laten zien dat er leven is na transitie en om te voorkomen dat anderen hetzelfde overkomt.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.