Trans dogma en woke dokters beschadigden mij permanent — Clementine Breen
Trans dogma en woke dokters beschadigden mij permanent — Clementine Breen
Over deze video
In dit interview op de podcast The Jolly Heretic spreekt een jonge vrouw (in het gesprek aangesproken als Charlie) over haar opvoeding, haar jeugd en haar ervaring met genderdysforie en transitie. Ze vertelt dat ze vier en een half jaar lang puberteitsremmers heeft gebruikt en dat ze er niet zeker van is of ze nog kinderen kan krijgen, omdat haar lichaam de eigen geslachtshormonen niet vanzelf meer aanmaakt. Het gesprek plaatst haar persoonlijke verhaal in een bredere beschouwing over hoe een generatie opgroeit zonder veel structuur, traditie en duidelijke grenzen.
Een opvoeding zonder grenzen en traditie
Ze beschrijft een jeugd waarin religie, oude verhalen en rituelen grotendeels ontbraken: geen doop, nauwelijks kinderliedjes of klassieke vertellingen, en op school weinig samenhangende geschiedenisles. Ze werd, zoals ze het noemt, opgevoed in een soort verering van wetenschap, waarbij geloof met spot werd bekeken. In het gesprek komt het idee terug dat kinderen in deze omgeving vaak zelf de touwtjes in handen hebben omdat volwassenen zelden grenzen stellen of consequenties laten voelen. Zij en de interviewer bespreken dat dit psychologisch belastend kan zijn: een kind dat nooit weerstand ervaart, leert niet dat zijn gevoel van het moment niet de hoogste autoriteit is.
Genderdysforie, spel en de afkeer van het vrouwelijke
Over haar eigen worsteling vertelt ze dat ze een sterke afkeer voelde van wat als vrouwelijk gold: zwangerschap, moederschap en het middelpunt zijn van seksuele aandacht. Ze had een mannelijker temperament, vond ideeën belangrijker dan mensen en zag haar rolmodellen vooral in haar vader. Ze dacht dat ze haar intellectuele leven zou moeten opgeven om moeder te worden, en wilde daar koste wat kost aan ontsnappen door als man te leven. De puberteit ervoer ze als verraad door haar lichaam: ze was eerst de langste en snelste van haar klas en werd in korte tijd ingehaald door de jongens. Ze betoogt dat het juist het hyperfeminiene, geseksualiseerde vrouwbeeld is waar veel meisjes van weg willen. Daarnaast bespreekt ze hoe kinderlijk verbeeldingsspel — net doen alsof je een kat of een ander persoon bent — vroeger vanzelf eindigde, maar nu door volwassenen bevestigd en eindeloos verlengd wordt, waardoor het onderscheid tussen verbeelding en werkelijkheid vervaagt.
Gevolgen en zelfreflectie
Ze vertelt dat haar verzekerd was dat onvruchtbaarheid niet zou gebeuren, en dat de schok later overging in verdriet. Verwijzingen naar adoptie of draagmoederschap troosten haar niet, omdat ze een sterk besef heeft van afstamming en het gevoel het einde van een lange familielijn te kunnen zijn. Ze legt nadrukkelijk dat ze de schuld bij zichzelf legt en niet bij anderen, ook al was de omgeving waarin ze opgroeide volgens haar niet bevorderlijk. De interviewer stelt dat de samenleving haar in een verkeerde richting heeft geduwd. Ze benoemt ook dat het ontbreken van meergeneratiegezinnen en gemeenschap maakte dat ze geen beeld had van wat volwassen worden inhield, wat de puberteit des te beangstigender maakte.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.