Congresgetuigenis — mijn jeugd werd vernietigd door geslachtsverandering
In deze Congresgetuigenis die breed werd opgepikt door de media vertelt een jonge vrouw hoe de genderaffirmatieve ingrepen die ze als kind onderging haar
Over de getuigenis
Deze video toont de getuigenis van een jonge detransitioner die voor het Amerikaanse Congres spreekt over hoe een geslachtstransitie op jonge leeftijd haar jeugd heeft getekend. Ze richt zich rechtstreeks tot haar gekozen vertegenwoordigers en tot Amerikaanse tieners en hun gezinnen. In plaats van een feestelijke verjaardag thuis met haar familie, kiest ze ervoor om op de dag dat ze negentien wordt een dringende oproep te doen aan de politiek. Haar verhaal is een persoonlijk relaas van iemand die als kind de affirmatieve aanpak onderging en daar achteraf op terugkijkt.
Wat ze nodig had als kind
De kern van haar boodschap is dat ze als kind niet voorgelogen had willen worden. Ze had behoefte aan compassie, aan liefde en aan therapie die haar zou helpen om haar onderliggende problemen te verwerken. In plaats daarvan werd volgens haar de overtuiging bevestigd dat het veranderen in een jongen al haar problemen zou oplossen. Ze noemt dat een waanidee dat werd geaffirmeerd in plaats van bevraagd. Haar pleidooi is dat kinderen die zich ongemakkelijk voelen in hun eigen lichaam steun en begeleiding verdienen, niet de boodschap dat ze verkeerd geboren zijn of dat het terecht is om hun eigen lichaam af te wijzen.
Puberteit als overgang, niet als ziekte
Ze waarschuwt ertegen om twaalfjarigen te vertellen dat ze verkeerd geboren zijn. Volgens haar moeten we stoppen met kinderen voor te houden dat puberteit een keuze is, alsof je kunt kiezen welke puberteit je doormaakt zoals je kleding of muziek kiest. Puberteit beschrijft ze als een overgangsrite naar volwassenheid, niet als een aandoening die onderdrukt moet worden. Met die beeldspraak verzet ze zich tegen het idee dat de natuurlijke ontwikkeling van een kind iets is dat medisch tegengehouden moet worden.
Een waarschuwing aan de politiek
Tot slot vraagt ze de wetgevers om lessen te trekken uit eerdere medische schandalen, zoals de opioïdencrisis, en te erkennen dat artsen ook mensen zijn die zich soms vergissen. Ze zegt dat haar jeugd is verwoest, samen met die van vele andere detransitioners die ze via hun netwerken kent. Ze stelt dat de politiek dit kan stoppen en doet de oproep dat er al genoeg kinderen slachtoffer zijn geworden. Haar slotwoorden vormen een dringend verzoek om haar de laatste waarschuwing te laten zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.