Corinna Cohn — Post-Trans No Man's Land (Some Kind of Therapist)
Corinna Cohn, die op 19-jarige leeftijd transiteerde, deelt in dit uitgebreide gesprek bij therapeut Stephanie Winn zijn ervaringen met het medische
Over Corinna Cohn
Corinna Cohn is op 19-jarige leeftijd geopereerd in het kader van een geslachtswijziging en spreekt in dit gesprek als 47-jarige terug op een leven na die ingreep. Cohn is co-presentator van de podcast Heterodorks (samen met Nina Paley) en schreef een opiniestuk in de Washington Post getiteld "What I wish I'd known when I was 19 and had sex reassignment surgery". Daarnaast getuigde Cohn bij wetgevingsvoorstellen in Ohio en Indiana en heeft Cohn een baan in de IT. Het gesprek wordt gevoerd door Stephanie Winn, een gediplomeerd relatie- en gezinstherapeut, in haar podcast "You Must Be Some Kind of Therapist".
Een leven in "no man's land"
Cohn omschrijft zichzelf als een man die door hormonen en chirurgie medisch gefeminiseerd is en al sinds zijn achttiende oestrogeen gebruikt. Cohn benadrukt dat je sekse niet werkelijk kunt veranderen: sociaal werd Cohn lange tijd als vrouw gezien, maar zichzelf daar volledig van overtuigen lukte nooit. Terugkeren is volgens Cohn geen optie die de oude situatie herstelt; testosterone nemen zou de effecten van decennia oestrogeen niet ongedaan maken en is een ingrijpende beslissing met eigen gevolgen. Cohn beschrijft blijvende gevolgen, waaronder sterk verminderd seksueel genot, en spreekt liever van "survivor of gender medicine" dan van slachtoffer. Ook benoemt Cohn dat termen als detransitioner en desister praktisch zijn voor het gesprek, maar misleidend omdat veel ingrepen onomkeerbaar zijn.
Hoe de behandeling wordt verkocht
Volgens Cohn werkt de cultuur rond transitie als een sterk bevestigend systeem waarin patiënten elkaar aanmoedigen tot meer ingrepen, terwijl klachten worden weggezet als een aanval op de gemeenschap. Cosmetische ingrepen worden gepresenteerd als levensreddend, iets wat Cohn opvallend noemt omdat geen andere categorie cosmetische chirurgie diezelfde status krijgt. Cohn wijst erop dat de zorgstandaard van WPATH (Standards of Care versie 8) zaken bevat die in dit gesprek aan bod komen. Cohn beschrijft de eigen verwachtingen als naïef en achteraf onhaalbaar, en stelt dat zelfs mensen die zeggen tevreden te zijn vaak alles zouden willen inruilen om eerder te zijn getransitioneerd.
Volwassenen, kinderen en leven na de desillusie
Cohn vindt dat kinderen beschermd moeten worden tegen deze keuzes, maar dat volwassenen met goede informatie en eigen middelen eigen beslissingen mogen nemen, vanuit een gedachte van schadebeperking en betere publicatie van gegevens. Cohn pleit voor meer onderzoek en een experimentele houding, en vindt dat de bewijslast voor veiligheid en effectiviteit bij de aanbieders ligt voordat ingrepen uit publieke middelen worden vergoed. Tot slot vertelt Cohn over het leven na de desillusie: vreugde vinden in eenvoudige dingen zoals tennissen, koffie, chocolade en de schoonheid van de natuur, en loskomen van een voortdurende fixatie op identiteit en op zichzelf.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.