Detransitioners spreken op Capitol Hill: dit was geen zorg
Detransitioners spreken op Capitol Hill: dit was geen zorg
Over dit panel
Tijdens een bijeenkomst op Capitol Hill deelden vier jonge detransitioners hun verhaal in een panel onder leiding van dr. Patrick Hunter. Saren (22, uit Texas), Laura Becker (28, uit Phoenix, Arizona), Abel Garcia en Forest Smith vertellen hoe zij op jonge leeftijd in een medisch transitietraject terechtkwamen, welke gevolgen dat had en wat zij achteraf aan artsen, beleidsmakers en organisaties zoals de American Academy of Pediatrics en WPATH zouden willen zeggen. De rode draad is het beeld van een "lopende band": zodra iemand het woord transgender uitsprak, leek er nog maar één richting mogelijk.
Een traject zonder remmen
De panelleden beschrijven hoe weinig vragen er werden gesteld voordat ingrijpende stappen werden gezet. Saren identificeerde zich vanaf haar elfde als transgender via online rollenspellen, kreeg op haar zeventiende hormonen via een verpleegkundig specialist die zelf een transgender kind had, en onderging op haar negentiende een dubbele borstamputatie. Daarna kreeg ze ernstige complicaties met bloedingen in haar borst- en buikholte. Laura vertelt dat ze op de dag van haar operatie nog suiciëdaal was en dat tegen de chirurg zei, maar dat de operatie toch doorging. Abel zegt dat hij op zijn achttiende aangaf niet te weten of hij trans of verward was, en dat de reactie was dat hij waarschijnlijk transgender was; binnen een jaar volgden hormonen en goedkeuringen voor operaties. Forest vertelt hoe hij via daklozenopvang voor jongeren snel door verwijzingen en operaties werd geloodst, ook tijdens de COVID-periode.
Onderliggende oorzaken die werden overgeslagen
Een terugkerend thema is dat achterliggende problemen niet werden onderzocht. De panelleden noemen jeugdtrauma, een afwezige of zieke vader, autisme, verslaving, suiciïdaliteit en online grooming als factoren die hun gevoel over hun lichaam vormden. Saren vertelt dat ze tijdens haar transitie veertien medicijnen gebruikte om de bijwerkingen van testosteron te beheersen, en dat niemand de testosteron zelf als mogelijke oorzaak overwoog. Laura kreeg later de diagnose PTSS, toegeschreven aan jeugdtrauma, mishandeling en de transitie zelf. Abel hoorde pas ná zijn operaties van zijn therapeut dat er onderliggende jeugdtrauma's speelden. Volgens de panelleden werden deze diepere vragen vervangen door snelle goedkeuringen, soms na afspraken van een kwartier.
Families en hereniging
De panelleden beschrijven hoe de ideologie hun band met hun familie onder druk zette: het niet meteen bevestigen van een transgender-identiteit werd voorgesteld als een vorm van mishandeling. Forest vertelt dat de zorg en liefde van zijn familie uiteindelijk niet overeenkwamen met het beeld van haatdragende mensen dat hem was geschetst. Laura, die zelf afstand moest nemen wegens misbruik, benadrukt hoe vaak ouders bang zijn hun kind voorgoed te verliezen, en pleit voor verbinding en heling binnen families. Abel sluit af met een hoopvolle noot over zijn Mexicaanse familie, voor wie familie alles is, en over zijn grootmoeder die elke dag voor hem bad. De moderator bedankt de panelleden met de woorden dat hun verhalen belangrijker zijn dan wat artsen kunnen zeggen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.