De incoherentie van LGBTQI+ — Douglas Murray
Douglas Murray bespreekt de incoherenties en tegenstrijdigheden binnen de LGBTQI+ beweging, met name rondom het transgenderdebat.
Over Douglas Murray
Douglas Murray is een Britse auteur en commentator. In dit gesprek vertelt hij dat hij in The Spectator al een stuk schreef ter ondersteuning van het homohuwelijk voordat dat populair was, en daarin uiteenzette wat hij zag als het conservatieve argument ervoor. Dat artikel diende volgens hem als basis voor de eerste grote toespraak van David Cameron over dit onderwerp. Murray verdedigt het homohuwelijk als een recht, maar maakt zich tegelijk zorgen over wat hij beschrijft als de intolerantie van delen van wat hij de zogenaamde "gay community" noemt.
Het idee van "de gemeenschap" bevraagd
Murray zet vraagtekens bij het samenvatten van mensen tot collectieve groepen. Veel homoseksuele mensen willen volgens hem helemaal niet gedefinieerd worden door hun seksualiteit; ze zijn burgers, en kunnen daarnaast van alles zijn. Toch ontstaat er volgens hem een recente aandrang dat mensen zichzelf wel zo definiëren. Hij trekt parallellen: wie spreekt over "de gay community", over "vrouwen vinden dit" of "zwarten zeggen dat", veronderstelt dat grote, diverse groepen het allemaal eens zijn over iets. Hij vergelijkt het met spreken over "de arbeidersklasse", "de middenklasse" of "de bovenklasse" als één blok. Volgens Murray haalt deze benadering het individuele uit individuen en stopt mensen in groepen die hij als incoherent omschrijft.
Verdeeldheid en politieke instrumentalisering
Een terugkerend thema is dat deze nadruk op groepen volgens Murray samenlevingen verdeelt. De aandacht gaat uit naar verschillen tussen burgers in plaats van naar wat hen verbindt. Hij stelt dat dit geen toeval is, maar past in een patroon dat hij in zijn boek beschrijft. De intellectuele onderbouwing herleidt hij naar een marxistisch idee, overgezet naar het moderne tijdperk: in plaats van over klassenstructuren spreekt men over structuren van minderheidsgroepen. Het doel dat hij hieraan toeschrijft is een andere interpretatie van de samenleving, bedoeld om die te scheiden en uiteen te trekken, zodat iemands primaire band niet langer het burgerschap is maar het lidmaatschap van een belangengroep. Mensen die zo worden samengebracht, beschrijft hij als een moderne versie van wat Lenin "nuttige idioten" noemde.
Voorspelbare lijnen in het transgenderdebat
Murray verbindt dit aan een breder verschijnsel dat hij ook bij de milieubeweging signaleert: bewegingen die ergens een punt hebben, maar volgens hem een "rood interieur" verbergen dat uiteindelijk niet streeft naar een betere verhouding tot de omgeving, maar bijvoorbeeld naar het einde van het kapitalisme. Hetzelfde patroon ziet hij rond gender. Hij verwijst naar denkers die volgens hem expliciet stellen dat vrouw-zijn slechts een eerste stap zou moeten zijn in een bredere missie om het kapitalisme omver te werpen, terwijl de meeste vrouwen daar volgens hem niet mee instemmen. Als voorbeeld noemt hij de situatie waarin iemand met een mannelijk lichaam een vrouwencompetitie in het gewichtheffen wint: je kunt volgens Murray vrijwel feilloos voorspellen wie daar geen probleem in ziet en wie wel twijfelt. Degenen die kritiek meteen als onverdraagzaam wegzetten, zijn volgens hem doorgaans dezelfde mensen die de samenleving al eerder langs andere lijnen wilden opdelen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.