Niemand zit in het verkeerde lichaam — Erin Brewer
Erin Brewer betoogt dat niemand werkelijk in het verkeerde lichaam zit en bespreekt alternatieve verklaringen voor genderdysforie.
Over Erin Brewer
Erin Brewer ervoer als jong meisje ernstige genderdysforie en werkte zich daar uiteindelijk doorheen. In dit gesprek vertelt ze over haar reis door het land, waarbij ze haar kinderboek Always Erin uitdeelt aan bibliotheken, therapeuten, kerken en klinieken. De boeken werden gekocht door Partners for Ethical Care, een non-profit die ze mede heeft opgericht. Haar doel: bewustzijn kweken dat genderdysforie niet automatisch betekent dat een kind aan puberteitsremmers en een gemedicaliseerd traject toe is, en dat er andere wegen bestaan.
Een andere verklaring voor dysforie
Brewer vertelt dat haar dysforie voortkwam uit een onderliggend probleem: ze werd op zeer jonge leeftijd seksueel misbruikt en wilde daarna geen meisje meer zijn. Volgens haar dissociëren getraumatiseerde kinderen soms van zichzelf en bouwen ze een nieuwe identiteit op. In de eerste klas eiste ze Timothy genoemd te worden en gedroeg ze zich uitgesproken jongensachtig. Haar lerares schakelde een schoolpsycholoog in. Brewer zegt dankbaar te zijn dat ze toen niet bevestigd werd in een jongensidentiteit, maar hulp kreeg om te accepteren dat ze een meisje was. Ze trekt een parallel met de vroegere diagnose meervoudige persoonlijkheidsstoornis: therapeuten moedigden destijds integratie aan in plaats van dissociatie, terwijl ze nu ziet dat dissociatie langs genderlijnen juist wordt aangemoedigd.
Talktherapie en het verbod op conversietherapie
Wat haar hielp, zegt Brewer, was talktherapie, een steunende thuisomgeving en steunende leraren. Ze stelt dat juist die aanpak in veel Amerikaanse staten verboden is geraakt onder de noemer conversietherapie. Volgens haar denken mensen bij conversietherapie aan ingrijpende praktijken, terwijl activisten gewone gesprekstherapie rond genderidentiteit onder diezelfde noemer scharen. Daardoor blijft er voor kinderen weinig over behalve medicalisering. Ze waarschuwt dat kinderen zo dubbel beschadigd raken: door het oorspronkelijke trauma en door wat zij als een verraad ziet van volwassenen die transitie aanboden zonder de onderliggende oorzaken aan te pakken.
Vrouwenruimtes, sport en consent
Brewer vertelt dat haar kijk op gender de afgelopen jaren is verschoven doordat de transbeweging volgens haar steeds meer vrouwenruimtes binnendringt. Ze noemt het bestaan van gescheiden ruimtes en sport als bewijs dat er een verschil is tussen mannen en vrouwen. Ze verwijst naar een onderzoeker die zelf trans is en transdeelname aan sport steunt, maar wiens studie volgens haar liet zien dat een man die transitioneert ook na een jaar hormoonbehandeling nog een fors voordeel houdt in sport. Ze stelt dat het binnendringen van vrouwenruimtes tegen de wil van vrouwen in een schending van consent is. Daarbij benadrukt ze dat ze niet beweert dat trans-geïdentificeerde mannen vrouwen zouden aanvallen.
Partners for Ethical Care en de reis
Partners for Ethical Care wil volgens Brewer een breed platform zijn, met atheïsten en mensen uit de lhb-gemeenschap, zodat de zorgen niet alleen als een christelijk-conservatief thema worden gezien. De organisatie verzamelt en publiceert verhalen en maakt een podcast en webcast, juist omdat veel mensen naar eigen zeggen bang zijn om zich uit te spreken uit angst voor hun baan of reputatie. Brewer vertelt dat ze tijdens haar reis veel vriendelijkheid en steun heeft ervaren en daardoor meer hoop heeft gekregen. Ze benadrukt dat ze zelf geen geld verdient: de reis is zelf gefinancierd en de opbrengsten van het boek gaan terug naar de organisatie om meer boeken te doneren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.