Detransitie — True Colours aflevering 2 (Euryale Enitan)
In de True Colours-documentairereeks vertelt Euryale Enitan over haar ervaringen met gendertransitie en de weg die leidde tot haar beslissing om te
Over Euryale Enitan
In deze aflevering van de True Colours-serie vertelt Euryale Enitan dat zij negen jaar lang als transgender leefde en vervolgens besloot te detransitioneren. Ze groeide op in een conservatieve omgeving met strikte ideeën over wat het betekende om man of vrouw te zijn. Naar eigen zeggen zag zij vrouwen onbewust als zwak en onderdanig, merkte ze hoeveel meer respect mannen kregen, en ontwikkelde ze een afkeer van vrouwen en van zichzelf als vrouw. Rond haar zeventiende begon ze haar gender in twijfel te trekken.
Invloed van oudere volwassenen
Euryale beschrijft dat ze geen hechte familie of gemeenschap had toen ze begon te twijfelen. Ze ontmoette een groep oudere volwassenen, naar haar zeggen dertigplussers, aan wie ze haar gevoelens uitlegde. Zij vertelden haar dat ze transgender was en een man. Deze mensen gaven haar volgens haar verhaal een gevoel van familie en gemeenschap, en hadden daardoor veel invloed op haar beslissing. Ze benadrukt dat het volgens haar bij jongeren vaak niet de tieners zelf zijn die deze keuze maken, maar volwassen invloeden die hen vertellen wat ze zouden moeten voelen.
Medische gevolgen en spijt
Ze begon met hormonen via injecties en een gel. Daarbij kreeg ze klachten: atrofie, zwelling, problemen met naar het toilet gaan, huiduitslag en grote bultjes onder de huid bij de injecties. Bijna zes jaar na het stoppen met hormonen houdt ze naar eigen zeggen nog steeds last. Bij haar borstverwijdering kreeg ze een hematoma, waarvoor een tweede ingreep nodig was om vocht af te tappen, plus tepelgraften; een tepel is volgens haar misvormd en er is veel littekenweefsel. Ze vertelt dat haar arts, therapeut en chirurg de langetermijngevolgen niet uitlegden. Ze wist alleen dat testosteron haar stem dieper zou maken en gezichtshaar zou geven, maar niet van de risico's voor vruchtbaarheid, de genitale veranderingen of botklachten. Dat ze geen kinderen kan voeden noemt ze een grote bron van spijt.
Detransitie en zorg
Euryale vertelt over postoperatieve depressie en spijt direct na de operatie, en dat ze opnieuw begon met zelfbeschadiging. Ze beschrijft dat ze zichzelf rond 2020 van het leven probeerde te beroven en daardoor enkele dagen in coma raakte; toen ze wakker werd, accepteerde ze dat er iets moest veranderen. Bij haar wens om te detransitioneren liep ze volgens haar verhaal tegen muren aan: ingrepen om terug te keren werden niet vergoed, terwijl transitie-gerelateerde behandelingen dat wel waren. Ze vertelt dat een therapeut haar dossier sloot nadat ze haar wens tot detransitie had geuit. Ze uit zorgen over hoe makkelijk hormonen en operaties volgens haar toegankelijk zijn en pleit ervoor om kinderen kind te laten zijn en hen niet onder druk te zetten rond gender.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.