Hoe Groot-Brittannie de rug keerde naar genderideologie
Julie Bindel en Simon Fanshawe bespreken hoe het VK via het Cass-rapport afstand nam van het genderbevestigend zorgmodel.
Over Julie Bindel en Simon Fanshawe
In dit gesprek op Spectator TV bespreken schrijfster en feministisch campagnevoerder Julie Bindel en Simon Fanshawe, een van de oorspronkelijke medeoprichters van Stonewall, wat er de afgelopen jaren met die organisatie is gebeurd. Fanshawe runt inmiddels het bureau Diversity by Design. Aanleiding is het bericht dat Stonewall, ooit een van de invloedrijkste lobbygroepen voor transrechten met advies aan honderden bedrijven en overheidsinstellingen, in onbruik is geraakt bij veel organisaties en met een tekort van 800.000 pond kampt. In dezelfde week paste Stonewall ook zijn definitie van transfobie aan.
Hoe Stonewall van koers veranderde
Bindel beschrijft wat zij "Stonewall-recht" noemt: het idee dat genderidentiteit zwaarder zou wegen dan biologisch geslacht. Volgens haar betekende dit dat de T van transgender niet alleen werd toegevoegd aan LGB, maar die in belang ging overstijgen, onder leiding van toenmalig directeur Ruth Hunt vanaf 2014. Steeds meer lesbiennes en homomannen voelden zich daardoor niet langer vertegenwoordigd. Fanshawe stelt dat Stonewall tussen 1989 en 2014 succes boekte door brede allianties te smeden rond grote principes zoals gelijke huwelijksrechten, en dat de organisatie na 2014 overging op het stellen van eenzijdige eisen. Dat noemt hij slechte politiek, omdat mensen zich er uiteindelijk tegen verzetten.
Identiteitspolitiek en verzet
Beiden zien een bredere verschuiving in de politiek: van "ik denk dat ik gelijk heb en jij niet" naar "ik denk dat jij kwaadaardig bent". Fanshawe vertelt over een sessie bij een brandweerkorps, waar collega's prima een transitie van een collega wilden accommoderen, maar zich verzetten tegen de opdracht om bij voorbaat excuses aan te bieden bij "misgenderen" — tegen het opleggen van een denk- of spreekwijze waarmee zij het oneens waren. Volgens hem maakt het verschil of je zegt dat een transvrouw een transvrouw is, of dat je oplegt dat een transvrouw een vrouw is. Bindel hekelt wat zij ziet als een cultuur van eeuwig slachtofferschap en een nadruk op individuele gevoelens die tot beleid wordt gemaakt.
Het persoonlijke en het politieke
Fanshawe stelt dat persoonlijke verhalen er wel degelijk toe doen, maar als bijdrage aan het begrip van grotere conflicten — niet als basis om de materiële werkelijkheid van anderen te bepalen. Volgens hem werd het persoonlijke niet langer politiek, maar werd het politieke persoonlijk: een hyperindividualisme dat hij zowel rechts als links terugziet. Beiden bekritiseren leuzen als "breng je hele zelf mee naar je werk". Bindel betoogt dat Stonewall de dubbele last van lesbiennes — seksisme én homofobie — is gaan overslaan en in haar ogen overbodig en achterhaald is geworden, terwijl Fanshawe ook homomannen medeverantwoordelijk acht voor onderliggende misogynie en racisme in delen van de cultuur. Tot slot noemt Bindel het een positieve ontwikkeling dat steeds meer homomannen zich nu uitspreken en samen met lesbiennes een nieuwe alliantie vormen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.