Mia Hughes over de WPATH-bestanden — een diepgaand gesprek

Over Mia Hughes en de WPATH-bestanden

In dit webinar, gehost door Green Women's Declaration met Emma Bateman en Jessica Goldfinch, vertelt Mia Hughes hoe zij betrokken raakte bij het genderdebat na een tweet van JK Rowling in december 2019. Via journalistiek werk voor The Post Millennial en later voor Michael Shellenberger kwam zij in aanraking met de WPATH-bestanden: interne berichten van het discussieforum van de World Professional Association for Transgender Health. Pogingen om dit materiaal in artikelen om te zetten lukten niet, waarna zij er een uitgebreid rapport van maakte dat het verhaal van WPATH en het bredere medische schandaal beschrijft.

Van diagnose naar bevestiging

Hughes legt uit hoe de transbeweging zich modelleerde naar de homorechtenbeweging, die homoseksualiteit destijds uit de DSM liet verwijderen. Transactivisten stonden voor een tegenstrijdigheid: zij wilden de diagnose uit de DSM halen, maar een diagnose was nodig om hormonen en operaties vergoed te krijgen. De oplossing was om de diagnose te verschuiven van "gender identity disorder" naar "gender dysphoria", waarbij niet de identiteit maar het ongemak als de stoornis geldt. Daardoor verschoof de behandeling naar het aanpassen van het lichaam aan de geest, en werd het onderzoeken van de onderliggende oorzaak gelijkgesteld aan conversietherapie. Zo ontstond volgens haar het bevestigende model: bevestig de identiteit en medicaliseer het lichaam.

Sociale besmetting en historische medische schandalen

Een centraal thema is sociale besmetting. Hughes wijst op de sterke stijging van verwijzingen naar de Tavistock-kliniek vanaf ongeveer 2014, vooral onder tienermeisjes, en op het werk van Lisa Litman, die het idee van "rapid onset gender dysphoria" opperde en daarvoor zwaar werd aangevallen. Zij trekt parallellen met eerdere golven zoals boulimie in de jaren tachtig, multiple persoonlijkheidsstoornis en het verwijderen van gezonde eierstokken in de negentiende eeuw. Goldfinch voegt achtergrond toe over begrippen als cognitieve dissonantie, gedragsbesmetting en "runaway diffusion" binnen instituties, met voorbeelden als de lobotomie.

WPATH, het servicemodel en verantwoording

Volgens Hughes lijkt de gangbare praktijk eerder op een servicemodel dan op een medisch model: wat de patiënt wenst, wordt als medisch noodzakelijk gedefinieerd, waardoor verzekeraars het moeten vergoeden. Zij bespreekt non-binaire operaties, het ontbreken van degelijk wetenschappelijk bewijs in de Standards of Care versie acht, en onthullingen uit de Alabama-rechtszaak, waaronder onderdrukte systematische reviews van Johns Hopkins. Ze noemt detransitioners als levend bewijs van schade en bekritiseert hoe WPATH die bagatelliseert. Tot slot bespreekt ze de rol van ideologie boven winst, het concept van het "transkind", autogynefilie en het eunuch-hoofdstuk, en de vraag of betrokkenen ooit strafrechtelijk vervolgd worden. Ze wijst op Finland en de aanpak van clinicus Riittakerttu Kaltiala als voorbeeld van hoe het wel zou moeten.

Bronnen

• YouTube — Mia Hughes over de WPATH-bestanden (webinar)