Hacsi Horvath — zich masquereren als vrouw en de weg terug
In deze indringende persoonlijke video deelt Hacsi Horvath hoe een moeilijke jeugd en ernstige depressie leidden tot zijn identiteit als transvrouw.
Over Hacsi Horvath
Hacsi Horvath vertelt in dit Engelstalige interview over de jaren waarin hij als vrouw door het leven ging onder de naam Tara, en over zijn weg terug. Hij groeide op als een introvert, in boeken verdiept jongetje dat zich niet thuis voelde bij stereotiepe "jongensdingen". Toen het gezin naar Californië verhuisde, kreeg hij te maken met mannelijk geweld in zijn directe omgeving; hij beschrijft complexe PTSS en een onveilige jeugd. Het idee dat hij eigenlijk geen man wilde zijn, ontstond al vroeg, maar werd jarenlang naar de achtergrond geduwd. Hij werd op zijn negentiende vader en bouwde lange tijd een leven op als alleenstaande vader.
De aanloop naar de masquerade
Horvath legt uit hoe hij rond 1999, na een paar moeilijke relatiebreuken en een zware depressie, voor het eerst internet thuis had en zich onderdompelde in informatie over transseksualiteit. Hij beschrijft hoe hij medelijden met zichzelf had en zich begon voor te stellen dat een leven als vrouw een uitweg uit zijn problemen zou bieden. Volgens hem ontstaat door dit eindeloze piekeren en het opbouwen van een tegenovergestelde persona een soort "splitsing", waarbij de nieuwe persoonlijkheid het overneemt en het werkelijke zelf naar de achtergrond verdwijnt. Het moment waarop hij besefte dat hij het zónder poortwachter kon doen, was volgens hem het kantelpunt. Hij verhuisde naar San Francisco, koos de naam Tara, en bouwde een teruggetrokken leven op als workaholic, waarin zijn carrière aan de UCSF snel groeide.
Medische ingrepen en de afwezigheid van poortwachters
Na ongeveer een jaar vroeg hij zijn arts om oestrogeen, dat zonder uitgebreide voorbereiding werd voorgeschreven en later op verzoek zelfs werd verdubbeld. Hij vertelt dat hij jarenlang bewust niet naar de mogelijke schade keek, ook al werkte hij in de gezondheidszorg. Rond 2009 onderging hij een orchiectomie, naar eigen zeggen vooral om een vrouwelijk paspoort te kunnen krijgen. Het keerpunt kwam toen een oude vriendin hem opzocht en hem aanspoorde te stoppen met oestrogeen vanwege het verhoogde risico op een beroerte. Kort na het stoppen begon hij kritisch naar zijn eigen gedrag te kijken. Het lezen van radicaal-feministische blogs maakte hem bewust van de transitie van kinderen en van de agressie tegen vrouwen die vragen stelden. Op dat moment besloot hij ermee te stoppen.
Terugkeer, testosteron en zorgen om kinderen
Horvath beschrijft de detransitie als vooral een mentale omslag: niet langer proberen anderen te laten denken dat hij een vrouw is. Omdat hij geen teelballen meer had, ontstond een hormonaal tekort, waardoor hij zich na verloop van tijd kwetsbaar en emotioneel ging voelen en uiteindelijk testosteron nodig had. Hij vertelt hoe een arts hem in plaats daarvan eerst een jaar psychotherapie en een terugkeer naar oestrogeen aanried. In het gesprek bespreekt hij ook zijn zorgen over de hedendaagse transgenderzorg, het ontbreken van poortwachters, en de rol van piekeren of "rumineren" bij het ontstaan van deze ideeën. Hij benadrukt het belang van benaderingen als dialectische en cognitieve gedragstherapie, en van fysiek, geaard bezig zijn in plaats van urenlang achter een scherm. Hij vertelt tot slot over zijn blogs en zijn pogingen om hierover publiekelijk te spreken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.