Helena Kerschner — deprogrammering en detransitie
Helena Kerschner groeide op met intensief internetgebruik en raakte als tiener betrokken bij online transgendergemeenschappen.
Over Helena Kerschner
In deze aflevering van Deprogrammed spreekt presentatrice Carrie Smith met Helena Kerschner, een tweeëntwintigjarige vrouw die haar tienerjaren grotendeels doorbracht binnen een online wereldbeeld dat ze omschrijft als sterk gericht op sociale rechtvaardigheid en genderideologie. Ze raakte rond haar vijftiende betrokken bij internetgemeenschappen op platforms als Tumblr en Facebook, identificeerde zich na verloop van tijd als trans en begon op haar achttiende met testosteron. Na ongeveer zeventien maanden besloot ze te stoppen; ze kwam in februari 2018 van testosteron af en detransitioneerde. Sindsdien vraagt ze via Twitter en podcasts aandacht voor wat er volgens haar speelt rond jonge vrouwen en gendertransitie.
Hoe de identiteit ontstond
Kerschner beschrijft haar transitie als een geleidelijk proces: eerst veranderde ze haar voornaamwoorden en naam, daarna ontwikkelde de wens om jongen te zijn. Binnen haar online gemeenschap kreeg elke stap veel bijval en steun. Ze vertelt dat ze als tiener het gevoel had dat ze als "straight white girl" niet mocht meepraten over bepaalde onderwerpen, en dat dat gevoel wegviel toen ze als trans naar buiten kwam: ze ervoer dat ze opeens meer ruimte kreeg om haar mening te uiten. Ze schetst hoe het systeem volgens haar prikkels bevat om je te identificeren als iets anders dan cis, en hoe ook het benoemen van psychische problemen in die kringen status kon geven.
Detransitie en de reacties daarop
Toen Kerschner besloot te detransitioneren, viel de eerdere steun weg. Op haar oude Tumblr-account kreeg ze berichten die haar verrader noemden, en een hechte vriend van vroeger stuurde een lange boodschap waarin haar detransitie werd weggezet als uiting van andere psychische problemen. Ook bij een therapeut ervoer ze volgens haar verhaal het omgekeerde patroon: twijfels tijdens haar transitie werden terzijde geschoven, maar haar wens om te detransitioneren werd met zorg en kritische bevraging ontvangen. Ze beschrijft het moment van inzicht als een plotselinge, zware emotionele realisatie dat de transitie haar niet had gebracht wat ze ervan verwachtte en haar leven had ontwricht. Het herstel daarvan is volgens haar nog gaande.
Waarom vooral jonge vrouwen
Kerschner stelt dat genderdysforie volgens haar vaak voortkomt uit een combinatie van factoren: een laag zelfbeeld, een sterke focus op en afkeer van het eigen lichaam, soms een achtergrond van trauma, en een puberteit die voor meisjes ingrijpend kan zijn. Daarbij komt de gevoeligheid voor sociale afwijzing en het opgaan in internetgemeenschappen, waar het wereldbeeld een eigen logica heeft. Ze trekt een vergelijking met hoe anorexia en zelfbeschadiging zich via sociale besmetting kunnen verspreiden, maar wijst op een verschil: die werden als ongezond benoemd, terwijl transitie binnen haar echokamer juist sterk werd aangemoedigd. Ze noemt het subreddit voor detransitioners, dat in korte tijd flink groeide, als plek waar steeds meer mensen hun twijfel en spijt delen. Haar doel met Twitter is om hier op een genuanceerde manier aandacht voor te vragen en om compassie aan te moedigen, zowel richting de mensen die dit doormaken als richting de bredere maatschappelijke context.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.