Helena Kerschner over rapid onset gender madness — sociale besmetting en gendertransitie
Helena Kerschner beschrijft hoe ze via online Tumblr-gemeenschappen in aanraking kwam met genderideologie als tiener en hoe sociale druk en besmetting een
Over Helena Kerschner
Helena Kerschner is een detransitioner en adviseur bij Genspect die haar eigen Substack schrijft. In dit Engelstalige gesprek vertelt ze hoe ze als tiener ging geloven dat ze transgender was, daar anderhalf jaar testosteron voor gebruikte en uiteindelijk detransitioneerde. Ze is op het moment van het gesprek ongeveer vier jaar verder en zegt zelf geluk te hebben gehad: omdat ze maar relatief kort hormonen gebruikte en geen operaties onderging, bleven grote gezondheidsgevolgen uit. Ze blijft over het onderwerp spreken omdat ze veel mensen kent die minder fortuinlijk waren, en omdat ze vindt dat haar verhaal iets blootlegt wat volgens haar nog weinig begrepen wordt.
Online gemeenschappen en sociale besmetting
Kerschner beschrijft dat haar overtuiging niet voortkwam uit een levenslang gevoel in het verkeerde lichaam te zitten, maar uit ideeën die ze online tegenkwam, vooral op Tumblr. Ze raakte naar eigen zeggen geïndoctrineerd in wat zij omschrijft als een politieke ideologie over gender, sekse en aanverwante onderwerpen. Het veranderen van haar voornaamwoorden en het kort knippen van haar haar leverde steeds positieve bevestiging op, terwijl ze nauwelijks toegang had tot afwijkende standpunten. Volwassenen op school, waaronder een schooltherapeut, bevestigden haar en wezen volgens haar op een verhoogd suïciderisico zonder transitie. Aan testosteron komen was eenvoudig: ze noemt een bezoek aan Planned Parenthood waar ze tegen betaling hormonen kreeg, zonder het langdurige, formele traject dat veel mensen zich erbij voorstellen.
Identiteit, lichaam en het ontbreken van een uitweg
Volgens Kerschner werd haar nooit een alternatief geboden: bevestigende zorg was de enige route die ze aangereikt kreeg, zonder dat spijt of een ander mogelijk pad ter sprake kwam. Toen iemand in haar omgeving stopte met zich als trans te identificeren, werd dat in de gemeenschap met wantrouwen behandeld. Ze trekt een bredere lijn naar online gemeenschappen rond bijvoorbeeld depressie of eetstoornissen, die volgens haar problemen externaliseren en mensen een verklaringsmodel geven dat ze moeten blijven onderschrijven om er steun aan te ontlenen. Ze koppelt dit aan een sterke onlinegerichtheid en aan wat ze ziet als een gebrek aan verbinding met het eigen lichaam bij jongeren die veel tijd achter schermen doorbrengen.
Verschillen tussen groepen en de rol van ontwikkeling
Kerschner bespreekt verschillen tussen vrouwen die zich als man identificeren en mannen die zich als vrouw identificeren, en verwijst daarbij naar de typologie van onderzoeker Blanchard met de categorieën die hij homoseksuele transseksuelen en autogynefielen noemt. Ze waarschuwt dat deze indeling niet zomaar op de huidige, veel jongere groep toegepast kan worden, en beschrijft een derde groep jonge, vaak sociaal geïsoleerde en autistische mannen die via online gemeenschappen tot eenzelfde overtuiging komen als zij ooit. Ze stelt dat identiteit het product is van ervaring en adolescentie, en bekritiseert het idee dat een tiener een vaste identiteit diep vanbinnen zou bezitten die via het lichaam tot uiting gebracht moet worden. Ze noemt haar werk een morele plicht en zegt het moeilijk los te kunnen laten.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.