Mijn verhaal over rapid onset genderdysforie — Helena Kerschner
Mijn verhaal over rapid onset genderdysforie — Helena Kerschner
Over Helena Kerschner
Helena Kerschner vertelt in deze video haar persoonlijke verhaal over rapid onset genderdysforie (ROGD). Zij is een detransitioner: iemand die eerst een transgenderidentiteit aannam en daar later van terugkwam. Haar relaas richt zich niet op algemene theorieën, maar op haar eigen ervaring en op wat zij om zich heen zag bij jongeren die zij kende op de middelbare school en op de universiteit. Door haar eigen geschiedenis terug te kijken, probeert zij te verklaren hoe haar wens om een jongen te worden zo snel kon ontstaan.
Rapid onset genderdysforie
Kerschner vindt het jammer dat het idee van rapid onset genderdysforie zo controversieel is. Toen zij voor het eerst naar de bijbehorende studie keek — nadat zij al gedetransitioneerd was — herkende zij er veel in. Ze noemt de hoge mate van depressie, angst en zelfbeschadiging die in de studie naar voren kwamen, en zegt dat dit haar eigen ervaring en die van veel jongeren die zij kende weerspiegelde. Op grond daarvan beschouwt zij het beeld dat de studie schetst als zeer herkenbaar.
Geen vroege signalen
Wanneer zij terugkijkt op zichzelf als kind, ziet zij geen aanwijzingen dat zij ooit als trans zou identificeren of een jongen zou willen worden. Ze was naar eigen zeggen geen echte tomboy en had als kind geen genderdysforie. Ze keek juist uit naar het dragen van jurken en kreeg graag make-upsetjes met Kerstmis. Volgens haar was er dus geen vroege indicatie; alles gebeurde heel snel rond haar vijftiende.
Online gemeenschappen en mentale gezondheid
De wortels van haar transidentiteit ziet Kerschner in het opgaan in online gemeenschappen, in het bijzonder Tumblr, terwijl zij zich tegelijk distantieerde van vrienden en leeftijdsgenoten in het echte leven. In die online wereld draaide volgens haar alles om social justice en om gender, met hiërarchische manieren om naar mensen te kijken. Ze beschrijft dat het in die gemeenschappen als slecht werd gezien om een cis, niet-trans, hetero, witte vrouw te zijn — precies wat zij zelf was — en dat zij dat destijds als heel negatief ervoer. Samen met haar problemen rond lichaamsbeeld en sociale onzekerheid leidde dit ertoe dat zij zich eerst als non-binair ging identificeren. Over de loop van enkele jaren groeide dit volgens haar uit tot een volledige transidentiteit.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.