Identity Crisis: ontsnappen aan de transgenderbesmetting
Verhaal van een persoon die vertelt hoe hij of zij de transgenderideologie de rug toekeerde en wat de gevolgen waren van de sociale besmetting.
Over Simon
In deze Engelstalige video vertelt een jongeman die zichzelf Simon noemt hoe hij als tiener ging identificeren als transgender en hoe hij daar later weer afstand van nam. Hij beschrijft zichzelf als de eerste jongen op zijn middelbare school in een buitenwijk van Boston die zich als transgender ging identificeren. Tegen de tijd dat zijn klas afstudeerde, identificeerde naar eigen zeggen een zesde van de jongens in zijn jaar zich als transgender, met een vergelijkbaar aandeel in de jaren onder hem. Hij vertelt dat hij autistisch is, iets wat in zijn jeugd niet werd herkend, en dat hij jarenlang te maken had met fysiek geweld en pesterijen op school.
Hoe de identiteit ontstond
Simon koppelt zijn transgenderidentificatie aan een opeenstapeling van moeilijke ervaringen: homofoob pesten in de middenbouw, het plotselinge wegvallen van zijn vriendinnengroep en een seksueel misbruik tijdens een schoolexcursie. Op zoek naar herkenning sloot hij zich aan bij wat toen de Gay Straight Alliance heette, waar hij in plaats van steun video's te zien kreeg van een transgender YouTuber die hij Contra Points noemt. Zo leerde hij over genderdysforie en transitie. In de gezondheidsles maakte hij kennis met de zogenoemde gender unicorn. Hij beschrijft hoe online zoekopdrachten en zelfhulpvideo's hem steeds richting hetzelfde antwoord leidden: trans. Omdat de mensen in die video's vergelijkbare problemen leken te hebben en zeiden dat transitie alles voor hen had opgelost, dacht hij dat dit ook voor hem zou werken.
Bevestiging en sociale druk
Simon vertelt dat vrijwel iedere volwassene om hem heen hem bevestigde toen hij zijn twijfels uitsprak: een therapeut bij Boston Children's verwees hem direct door naar de genderkliniek, en docenten, professoren en artsen gingen mee in zijn verzoeken. Volgens hem werd nooit gesproken over mogelijke nadelige effecten van hormonen. Hij beschrijft hoe hij het narratief van "transitie of zelfdoding" internaliseerde, mede doordat hij naar eigen zeggen van zijn kinderarts de vraag hoorde of een ouder liever een dode zoon of een levende dochter wilde. Zijn vader weigerde hem naar de genderkliniek te laten gaan; achteraf ziet Simon dat als geluk. Hij vertelt ook over het begrip "egg" binnen de transgemeenschap en zegt dat hij zelf kwetsbare leeftijdsgenoten heeft overtuigd dat zij trans waren, iets waarover hij schuldgevoel houdt.
Desistance en vooruitkijken
Het keerpunt kwam volgens Simon toen de sociale steun wegviel nadat hij in zijn eerste studiejaar in opspraak raakte door een uitspraak over positieve discriminatie. Toen de goodwill rond zijn transgenderidentiteit verdween, ontstond ruimte om alles te heroverwegen. Hij concludeerde dat de enige reden om medisch te transitioneren externe druk was, en besloot dat niet te doen. Hij omschrijft het uiteindelijk als loskomen uit iets wat voor hem als een sekte voelde. Tegenwoordig zegt hij gelukkig te zijn, juist omdat hij zich openlijk uitspreekt. Hij geeft aan dat ouders hem hebben laten weten dat hun kind mede door hem heeft afgezien van transitie. Aan jongeren die worstelen geeft hij de boodschap mee dat zij ooit mensen zullen vinden die van hen houden om wie zij werkelijk zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.