Het documenteren van de verhalen van detransitioners — Jennifer Lahl
Jennifer Lahl bespreekt haar werk als filmmaker om de verhalen van detransitioners vast te leggen. Ze legt uit waarom het documenteren van deze verhalen
Over Jennifer Lahl
Jennifer Lahl is documentairemaker en voormalig verpleegkundige met een achtergrond in de kindergeneeskunde en een master in bio-ethiek. In dit gesprek vertelt ze over haar werk waarin ze de verhalen van detransitioners vastlegt. Haar negende film, "The Detransition Diaries" met als ondertitel "Saving our Sisters", volgt drie jonge vrouwen — Cat, Helena en Grace — die een vergelijkbaar traject doormaakten richting een trans-identificatie en daar later van terugkeerden. Lahl beschrijft hoe veel van hen vroege onzekerheid over hun lichaam, soms trauma en veel tijd op platforms als Tumblr gemeen hadden, en hoe ze na bevestiging vaak telefonisch behandelingen en hormonen kregen voorgeschreven.
Een rode draad in haar werk
Lahl maakte eerder films over draagmoederschap, eicel- en spermadonatie en over "donor conceived" kinderen, naast een film over de transitie van jongeren ("What's the Rush to Reassign Gender?"). De gemeenschappelijke noemer is volgens haar medische ethiek. Ze ziet parallellen tussen vruchtbaarheidsgeneeskunde en gendertransitie: in beide gevallen wordt het lichaam medisch gecontroleerd, bijvoorbeeld via het medicijn Lupron dat zowel bij eiceldonoren als bij kinderen wordt ingezet. Ze waarschuwt voor onbedoelde gevolgen op de lange termijn en wijst op data die volgens haar laten zien dat kinderen geboren via geassisteerde voortplanting hogere gezondheidsrisico's kunnen lopen. Haar terugkerende beeld: de natuur laat zich niet ongestraft beheersen.
Verschuivingen in de geneeskunde
Vanuit haar jaren als verpleegkundige beschrijft Lahl hoe de geneeskunde verschoof van een model waarin de arts de autoriteit was, naar een dienstverlenende industrie met "klanten" en uitbestede ethiek. Ze noemt twee verschuivingen: medische ethiek werd in opleidingen vaak een keuzevak, en besluitvorming verschoof naar commissies en externe "experts". Daardoor raakt verantwoordelijkheid verspreid over instellingen. Ze houdt de geneeskunde aan een hogere standaard dan andere sectoren, omdat artsen volgens haar de poortwachters van de gezondheid zijn en het beginsel "ten eerste, geen schade berokkenen" zwaar zou moeten wegen.
Impact van documentaires
Lahl ziet haar films vooral als een vorm van massa-educatie: ouders en jongeren die beter geïnformeerd het gesprek met een arts aangaan. "The Detransition Diaries" werd online uitgebracht en op een lokale theatervertoning getoond, en wordt door universiteitsbibliotheken aangeschaft. De film is bewust kort gehouden, met nadruk op de eerstehandsverhalen van de vrouwen, omdat juist die stemmen volgens haar in de reguliere media zwijgen. Ze vertelt ook dat er een boek van wordt gemaakt en dat de film internationaal wordt vertaald door vrijwilligers. Lahl legt verband met bredere thema's als de Californische wetgeving rond genderzorg voor minderjarigen en de geschiedenis van gedwongen sterilisatie in die staat, en vraagt zich af of er ooit compensatie zal volgen voor wie spijt krijgt van een transitie.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.