Keira Bell — de donkere werkelijkheid achter genderaffirmatieve zorg

Over Keira Bell

In deze aflevering van de podcast Beyond Gender vertelt Keira Bell haar verhaal. Als kind was ze naar eigen zeggen een klassieke tomboy. Rond haar twaalfde groeide het gevoel dat er iets mis met haar was, en in haar tienerjaren ontdekte ze daarnaast dat ze lesbisch is. Ze beschrijft hoe ze homofobie op school ervoer, zich steeds meer terugtrok en online — via forums, willekeurige pagina's en YouTube — op het idee kwam dat transitie de oplossing zou zijn. Ze werd doorverwezen naar de Tavistock-kliniek, waar ze van haar zestiende tot achttiende puberteitsremmers kreeg, gevolgd door testosteron. Op haar tweeëntwintigste detransitioneerde ze.

Puberteitsremmers en testosteron

Keira Bell vertelt dat ze de puberteitsremmers als zeer zwaar ervoer. Ze wilde liever meteen aan testosteron, maar kreeg te horen dat de remmers haar meer tijd zouden geven om te beslissen. In de praktijk pakte dat anders uit: ze sliep slecht, had nachtzweten, haar depressie verergerde en het beïnvloedde haar botdichtheid, waarvoor ze vitamine D voorgeschreven kreeg. De belofte dat de remmers tijd zouden kopen noemt ze misleidend, omdat haar lichaam volgens haar werd stilgelegd. Testosteron gaf in het begin vooral een psychologisch effect en later lichamelijke veranderingen, zoals een lagere stem. Aanvankelijk voelde dat als een opluchting en gaf het haar zelfvertrouwen, maar na verloop van tijd nam dat gevoel af. Ze vertelt ook dat bij haar PCOS werd vastgesteld, waardoor ze verhoogde testosteronwaarden had.

De rechtszaak en het leven daarna

Vrijwel direct na haar besluit om te detransitioneren raakte Keira Bell betrokken bij een rechtszaak tegen de Tavistock-kliniek. Ze vertelt dat ze daardoor weinig tijd had om alles te verwerken en dat ze veel privacy heeft opgegeven: haar naam en verhaal zijn openbaar. Toch zegt ze blij te zijn dat ze de zaak heeft aangespannen. In het gesprek vertelt ze ook dat ze in de jaren erna het gevoel had door verschillende groepen te zijn gebruikt en zich daarna grotendeels heeft teruggetrokken om te bepalen wie ze zelf is. Ze moedigt andere detransitioners aan om, als ze daar steun voor hebben, ook van zich te laten horen, omdat dat volgens haar helpt het beeld te weerleggen dat het slechts om een handvol mensen gaat.

Detransitie en zelfacceptatie

Keira Bell beschrijft dat ze na haar detransitie eerst probeerde vrouwelijker te presenteren, maar dat dit voor haar averechts werkte en niet bij haar paste. Ze vertelt dat lichamelijke veranderingen langzaam gaan: haar gezicht is zachter geworden, haar lichaamsbeharing lichter en haar stem volgens sommigen lichter, terwijl ze ook gewicht aankwam. Ze heeft geaccepteerd dat ze niet als vrouw gezien zal worden en zegt zich nu comfortabeler en stabieler te voelen als masculiene, lesbische vrouw. In het gesprek komen ook praktische vragen aan bod, zoals welk toilet ze gebruikt, en het bredere punt dat detransitie complex is en dat hier veel jonge, vaak geïsoleerde mensen bij betrokken zijn die steun nodig hebben.

Bronnen

• YouTube — Keira Bell op de Beyond Gender-podcast