Ik moest ontsnappen aan de toxische transideologie — detransitioner Keira Bell
Keira Bell, wiens rechtszaak Bell v Tavistock de genderzorg in het Verenigd Koninkrijk veranderde, beschrijft hoe ze moest ontsnappen aan wat zij
Over Keira Bell
Keira Bell is een detransitioner uit het Verenigd Koninkrijk die als jonge vrouw puberteitsremmers, cross-sekshormonen en een borstamputatie onderging. Bekend werd ze door de rechtszaak Bell v Tavistock, die volgens haar de genderzorg in het Verenigd Koninkrijk veranderde. In dit Engelstalige gesprek vertelt ze hoe ze zich aanvankelijk monddood gevoeld voelde en op zoek was naar een plek om haar verhaal te delen, zodat anderen zouden weten wat er volgens haar op grotere schaal gebeurt.
Bewustwording binnen de gemeenschap
Bell vertelt dat veel mensen die zichzelf "queer" noemen volgens haar nauwelijks beseffen waar ze zich bij aansluiten. Sinds haar detransitie sprak ze met mensen, ook binnen de homogemeenschap, die zeiden geen idee te hebben gehad van wat er gaande was en de term simpelweg gebruiken omdat dat nu gangbaar zou zijn. Ze stelt dat het een misvatting is dat iedereen die een vlag draagt een overtuigde aanhanger is; veel mensen gaan volgens haar gewoon met de stroom mee. Tegelijk merkt ze op dat de steun voor de ideologie volgens haar afneemt naarmate mensen zich er bewuster van worden.
Een jeugdgroep en zelf-identificatie
Bell beschrijft een LGBT-jeugdgroep die ze bezocht, waar ze zich plotseling "heel normaal" begon te voelen en zich ongemakkelijk voelde bij gewoonten zoals het rondgaan met voornaamwoorden. Ze vergelijkt dat met een soort verplichte sessie waarin je het juiste moest zeggen om erbij te horen. Later kreeg ze naar eigen zeggen een e-mail over een voorgestelde zelf-identificatiewet (self ID), die ze uitlegt als de mogelijkheid om je juridisch als het andere geslacht te laten erkennen, mogelijk via een eenvoudige verklaring. Dat voorstel werd volgens haar uiteindelijk niet aangenomen, maar het maakte haar bewust dat dit in de wet werd voorgesteld.
Beeld van zichzelf tijdens de transitie
Bell zegt nooit werkelijk geloofd te hebben dat ze een jongen was. Aanvankelijk ging het er volgens haar vooral om gezien te worden als jongen en zo te kunnen leven. Met de tijd ging ze denken in termen van wat in de gemeenschap "true scum" wordt genoemd: het idee dat er medisch iets misgegaan zou zijn, alsof er iets "verkeerd gevuurd" had. Ze benadrukt dat ze altijd wist en nooit ontkende dat ze biologisch vrouwelijk was. Daardoor voelde ze zich naar eigen zeggen tijdens haar transitie sterk sociaal geïsoleerd, omdat ze het gevoel had te liegen door mensen haar geboortegeslacht niet te vertellen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.