Megyn Kelly: de WPATH Files onthullen wat genderartsen echt denken
Megyn Kelly bespreekt met detransitioner Isabelle Ayala en haar advocaat de schokkende onthullingen in de WPATH Files. De gelekte interne communicatie toont aan dat toonaangevende genderartsen onderling erkennen dat informed consent bij kinderen niet mogelijk is en dat negatieve bijwerkingen zwaarder zijn dan publiekelijk wordt erkend. Kelly noemt het een bewijs van institutioneel bedrog jegens patiënten en hun ouders.
Over de WPATH Files en deze uitzending
In deze aflevering bespreekt Megyn Kelly het onderzoek van journalist Michael Shellenberger naar de WPATH Files. WPATH staat voor de World Professional Association for Transgender Health. Volgens Shellenberger werd interne communicatie tussen medische professionals uitgelekt, waaronder opnames van een zogeheten zoom-call waarin artsen die deze behandelingen uitvoeren onderling spreken over puberteitsremmers, hormonen en operaties. Aan tafel zitten een detransitioner, Isabelle Ayala, die als minderjarige werd behandeld, en haar advocaat. Samen bespreken zij wat de uitgelekte stukken volgens hen blootleggen over wat genderartsen in besloten kring zeggen.
Twijfel over geïnformeerde toestemming bij kinderen
Een centraal thema is de vraag of een kind van 12, 13 of 14 jaar geïnformeerde toestemming kan geven voor ingrijpende behandelingen. In de getoonde fragmenten zeggen professionals dat ze deze onderwerpen vaak uitleggen aan mensen die nog geen biologie op de middelbare school hebben gehad, en dat veel mensen weinig medisch begrip hebben van wat behandelaars vanzelfsprekend vinden. Eén spreker vergelijkt het bespreken van gevolgen met een veertienjarige met het bespreken van diabetescomplicaties op die leeftijd: de ouders houden het in gedachten, maar de jongere zelf is er nauwelijks mee bezig. Een ander zegt dat kinderen en jonge adolescenten ontwikkelingsmatig soms niet kunnen overzien hoe sommige interventies hen raken, en dat de meeste kinderen niet in staat zijn daar serieus over te praten, terwijl het doel toch is dat het kind zich op dat moment gelukkiger voelt.
Kritiek op WPATH en de standaarden
De advocaat noemt enkele punten die volgens hem uit de bestanden naar voren komen. Ten eerste zou worden ondergraven dat de zogeheten standards of care van WPATH op bewijs gebaseerd zijn. Ten tweede stelt zij dat de behandelingen volgens de interne stukken niet veilig en effectief zouden zijn, terwijl dat publiekelijk wel zo wordt gepresenteerd. Ten derde wijst zij op interne forumgesprekken waarin volgens haar, ongeacht complicaties, steeds wordt gekozen voor voortzetting van hormoontherapie en operaties. Zij verwijst daarbij naar groepen als de Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM). Ook karakteriseert zij WPATH als een organisatie met open lidmaatschap waarin naast artsen ook activisten zitten, en die zich volgens haar presenteert als medische autoriteit.
Het verhaal van Isabelle Ayala
Isabelle Ayala vertelt dat zij naar eigen zeggen geen werkelijke geïnformeerde toestemming heeft kunnen geven en de volle reikwijdte van wat haar zou overkomen niet had kunnen voorzien. Ze zegt dat ook haar ouders dat niet wisten en dat zij alleen wisten dat de middelen haar zouden masculiniseren. In de uitzending worden verdere fragmenten getoond waarin een spreker zegt verontrust te zijn wanneer ouders niet kunnen vertellen wat ze zouden moeten weten over een medische interventie waarvoor ze toestemming hebben gegeven. Kelly plaatst dit alles in het kader van wat zij omschrijft als misleiding van patiënten en ouders.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.