De gevaren waarmee ouders worden geconfronteerd door transgenderideologie, met dr. Miriam Grossman
Dr. Miriam Grossman, kinder- en jeugdpsychiater, legt in dit uitgebreide interview uit welke gevaren transgenderideologie vormt voor kinderen en adolescenten. Ze bespreekt hoe kinderen via social media en scholen worden blootgesteld aan genderideologie, hoe dit kan leiden tot genderdysforie als sociale besmetting, en welke stappen ouders kunnen nemen om hun kinderen te beschermen. Haar analyse is gebaseerd op jarenlange klinische ervaring met genderdysfore jongeren.
Over dr. Miriam Grossman
Dr. Miriam Grossman is kinder- en jeugdpsychiater. In dit interview spreekt zij over de gevaren die transgenderideologie volgens haar vormt voor kinderen en adolescenten, en over de positie van ouders die hiermee worden geconfronteerd. Zij baseert zich op haar klinische ervaring en op een boek dat zij over dit onderwerp schreef. Het gesprek gaat in het bijzonder over het verdriet en de stress die ouders ervaren wanneer hun kind zich plotseling als het andere geslacht gaat identificeren.
Ouders die niet meegaan in de transitie
Grossman noemt ouders die weigeren mee te gaan in de nieuwe naam en voornaamwoorden van hun kind, en die proberen te voorkomen dat hun kind aan medische trajecten begint. Volgens haar gaat het bij de meeste jongeren om wat zij rapid onset gender dysphoria noemt: kinderen die voor de puberteit of adolescentie geen enkel teken van ongemak met hun geslacht vertoonden. Zij stelt dat deze ouders zich in de steek gelaten voelen door haar eigen vakgebied en door beroepsorganisaties, en dat zij soms worden weggezet als niet-steunend of erger.
Ondergrondse oudernetwerken en angst
In het gesprek beschrijft Grossman dat ouders zelf grassroots-organisaties hebben opgezet om elkaar te steunen. Zij noemt dat er minstens tien Engelstalige organisaties zijn en dat in totaal meer dan 177.000 ouders betrokken zijn bij dergelijke steungroepen. Wie online zoekt naar steun, komt volgens haar vooral bevestigende ("affirming") organisaties tegen die ouders aanraden het kind het stuur in handen te geven. De ondergrondse oudergroepen zijn moeilijker te vinden en werken via mond-tot-mondreclame. Toetreden vereist een strenge screening, omdat ouders bang zijn herkend te worden, dat hun kind of familie het ontdekt, of dat de jeugdbescherming wordt ingeschakeld.
Rouwen om de levende
Centraal in het gesprek staat wat Grossman "rouwen om de levende" noemt. Het kind leeft nog, maar is volgens haar soms een ander kind geworden: fysiek veranderd door medische ingrepen, veranderd van persoonlijkheid, en geïndoctrineerd om te geloven dat wie niet meegaat een slechte, schadelijke ouder is. Zij beschrijft dit als gecompliceerde rouw, doortrokken van schuld, boosheid en spijt, anders dan eenvoudige rouw waar mensen na verloop van tijd overheen komen. Daarbij verwijst zij naar de druk die ouders ervaren via uitspraken in de trant van "wil je liever een levende dochter of een dode zoon". Grossman stelt dat de kans groot is dat een kind over de genderverwarring heen groeit als ouders niet bevestigen, niet van naam of voornaamwoorden wisselen en sociale transitie niet toestaan, en dat juist de meest toegewijde ouders worden afgeschilderd als de vijand.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.