Mijn detransitie: twee jaar later

Over Elle Palmer

In deze video blikt Elle Palmer terug op haar detransitie, ongeveer twee jaar nadat ze ermee begon. Ze vertelt dat ze het detransitieproces bijna twee jaar eerder startte en toen stopte met testosteron. Op haar YouTube-kanaal heeft ze eerder uitgebreid verteld over dat proces en de emoties die daarbij kwamen kijken. Sindsdien is ze stiller geworden: ze plaatst nog maar weinig video's, omdat ze zichzelf grotendeels klaar voelt met detransitioneren en het idee had niet veel meer over zichzelf te vertellen te hebben. Toch maakt ze deze update omdat ze er nu opnieuw woorden voor vindt.

Leren leven met een veranderde stem

Een groot deel van haar verhaal gaat over haar stem. Lange tijd was haar stem haar grootste onzekerheid: ze dacht er volgens eigen zeggen dagelijks aan en werd er 's ochtends al door achtervolgd. Ze beschrijft het als een rouwproces, waarin ze afscheid moest nemen van haar oorspronkelijke vrouwelijke stem. De keuze die ze voor zich zag, was die tussen het na een lang en moeizaam proces leren accepteren van haar stem, of bewust trainen om haar stem anders te laten klinken. Uiteindelijk besloot ze dat dat trainen voor haar verspilde moeite was. Ze voelt niet langer de behoefte om te bewijzen dat ze een vrouw is; mensen om haar heen zien dat nu vanzelf. Aanleiding voor de video was een tweet van een andere, nieuwere detransitioner over haar diepe stem, waarin Elle zichzelf sterk herkende.

Weer een gewoon leven

Elle zegt zich gelukkig te prijzen dat ze tot de groep detransitioners behoort die hun leven weer kunnen oppakken. Na het stoppen met testosteron hoefde ze geen operaties te ondergaan om haar transitie te herzien en neemt ze geen externe hormonen. Ze beschrijft dat ze gewoon weer als vrouw verder kon leven, met een opmerkelijk verleden maar zonder grote blijvende gevolgen voor haar dagelijks bestaan. Tegelijk blijft ze aan dat verleden denken; ze noemt bijvoorbeeld de gedachte om later aan een eventueel kind uit te leggen dat ze ooit dacht een jongen te zijn. Waar ze eerder vreesde dat testosteron en haar stem zouden leiden tot eenzaamheid, isolement en nooit als vrouw geaccepteerd worden, gelooft ze nu dat dat niet waar is.

Steun en herstel

Ze schrijft een belangrijk deel van haar herstel toe aan tijd, aan veranderingen in haar uiterlijk, aan groeiend zelfvertrouwen en aan de steun van haar vriend. Voor een eerste date, ongeveer een jaar na haar detransitie, was ze bang dat hij zich zou afkeren om haar stem of uiterlijk. In plaats daarvan behandelde hij haar als een gewoon mens en hadden ze een goede tijd. In hun relatie kon ze zich openstellen en hem over haar detransitie vertellen; hij had haar zelfs gekend in de periode dat ze als man leefde. Ze sluit af met de hoop dat haar video's anderen een beeld geven van hoe het proces kan verlopen, en bedankt de mensen die haar al die tijd hebben gesteund.

Bronnen

• YouTube — My Detransition: Two Years Later