Oli London — twee jaar na detransitie en het loslaten van genderchaos
Twee jaar na zijn detransitie blikt Oli London terug op zijn jarenlange strijd met identiteit en de operaties die hem niet genazen.
Over Oli London
Oli London is een Britse influencer die jarenlang in de publiciteit stond rond zijn transitie en de vele operaties die hij onderging. In dit gesprek blikt hij twee jaar na zijn detransitie terug op dat pad. Hij vertelt dat zijn leven sindsdien sterk is veranderd: hij zegt elke dag wakker te worden met een gevoel van doel en plicht, en zich gelukkiger te voelen. Een belangrijke rol daarin speelt zijn nieuw gevonden geloof. Als tiener werd hij atheïstisch opgevoed, en het ontdekken van het christendom beschrijft hij als iets dat hem houvast geeft. Hij vertelt naar kerken en christelijke evenementen te gaan en zijn platform nu te gebruiken om volgens hem het goede te verspreiden onder een jonge generatie.
Detransitie zonder draaiboek
London benoemt dat de start van een detransitie volgens hem moeilijk is, omdat er weinig informatie of ondersteuning beschikbaar is. Hij stelt dat er veel hulp en middelen zijn voor wie wil transitioneren, maar dat wie detransitioneert zich vaak in de steek gelaten of veroordeeld voelt. Wel ziet hij dat de laatste jaren meer mensen openlijk hun verhaal delen; hij noemt onder anderen Chloe Cole en Luca Hine, met wie hij contact heeft. Het besef dat er anderen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt, noemt hij behulpzaam. Voor hemzelf was het lezen in de Bijbel een steun om zich beter te voelen. Hij vertelt dat hij geen make-up meer draagt, zich niet meer met uiterlijk of identiteit bezighoudt en zegt nu tevreden te zijn met zichzelf.
Media, druk en het verkopen van een belofte
In het gesprek bekritiseert London de manier waarop volgens hem media omgaan met transitie tegenover detransitie. Hij vindt dat transities van publieke personen worden opgehemeld, terwijl detransitioners genegeerd of kleingemaakt worden. Hij stelt dat kwetsbare mensen die worstelen met zelfbeeld, depressie of angst een belofte krijgen voorgehouden dat ze gelukkiger of succesvoller worden na een transitie. Hij beschrijft de aandacht voor transitie als iets dat hem deed denken aan een verslaving die de hele dag het denken beheerst. Daarnaast spreekt hij over ouders die volgens hem te horen krijgen dat hun kind anders mogelijk een einde aan zijn leven maakt; hij noemt dat een zware druk op ouders die het beste voor hun kind willen. Hij benoemt ook dat onderliggende zaken als autisme, pesten of misbruik volgens hem soms over het hoofd worden gezien.
Terugkijken en vooruit
London vertelt dat hij over een periode van ongeveer tien jaar meerdere operaties onderging en daar naar eigen zeggen honderdduizenden aan uitgaf. Hij zegt dat te betreuren, maar probeert het ook als een levensles te zien. Niemand in de medische wereld raadde hem volgens hem af door te gaan; integendeel, hij zegt dat zijn gevoel juist werd aangemoedigd met de boodschap dat hij in het verkeerde lichaam zou zitten. Zijn keerpunt beschrijft hij als het besef dat de operaties hem slechts tijdelijk geluk gaven en dat hij niet zo verder wilde leven. Het geloof noemt hij de stap die hem de innerlijke kracht gaf om iets te veranderen. Hij verwijst in het gesprek ook naar de Cass Review in het Verenigd Koninkrijk en naar studies in onder meer Denemarken, Noorwegen en Finland. Tot slot zegt hij zich nu in te zetten om anderen te helpen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.