DETRANS — volledige documentaire met meerdere detransitioners
In de documentaire DETRANS van PragerU komen meerdere detransitioners aan het woord over hun ervaringen met geslachtstransitie, de spijt die volgde en het
Over de documentaire DETRANS
DETRANS is een documentaire van PragerU waarin meerdere detransitioners hun verhaal vertellen over geslachtstransitie, de spijt die daarop volgde en hun weg terug. De film volgt onder meer Daisy, Ali Chandra, Prisha Mosley en het verhaal van Leila Jane. Door hun getuigenissen aan elkaar te rijgen schetst de documentaire hoe jongeren in transitie terechtkwamen en wat dat met hun lichaam en zelfbeeld deed. Aan het einde noemen verschillende deelnemers hun naam, waaronder Camille, Emil, Laura Becker en Abel Garcia, als bevestiging dat zij detransitioneren.
De rol van internet en mentale klachten
Verschillende deelnemers vertellen dat ze als tiener depressief, eenzaam en zoekend waren, en dat ze online naar antwoorden zochten. Daisy beschrijft hoe ze op platforms als YouTube en Tumblr veel inhoud over transitie consumeerde en het idee kreeg dat overstappen naar een mannelijke persoon haar pijn kon verlichten en haar identiteit kon laten ontsnappen. Ali Chandra vertelt over een video die "de zaadjes van twijfel" plantte. Prisha Mosley zegt dat de transgemeenschap haar vond toen ze vijftien was, al gediagnosticeerd met meerdere psychische aandoeningen, waaronder anorexia, een lichaamsbeeldstoornis en een borderline-persoonlijkheidsstoornis. In de documentaire klinkt de zorg dat onderliggende klachten niet eerst werden behandeld.
Snelle medische trajecten en druk op ouders
Een terugkerend thema is hoe snel medische stappen volgden. Een deelnemer vertelt dat een therapeut hem bij het eerste gesprek als transgender vrouw bevestigde en in dezelfde afspraak een brief gaf om te transitioneren; het verkrijgen van die brief duurde naar eigen zeggen ongeveer dertig minuten. In de documentaire wordt het verhaal van Leila Jane verteld, bij wie volgens de film na korte afspraken werd ingestemd met hormoonbehandeling en een borstamputatie. Ook komt naar voren dat ouders te horen kregen dat zij hun kind moesten "valideren" en dat ze de keuze kregen voorgelegd tussen, in de woorden van de film, een dood kind of een levend transgender kind. De documentaire noemt dat landen als Finland, Zweden, Frankrijk, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk hun koers herzien, en verwijst naar de sluiting van de nationale genderkliniek voor kinderen in het VK.
Gevolgen en detransitie
De deelnemers beschrijven blijvende gevolgen van hun transitie. Sommigen vertellen over littekens, gevoelloosheid en een veranderd lichaam, het verlies van hun oorspronkelijke stem, en de angst voor onvruchtbaarheid. Eén deelnemer beschrijft het moment van besef bij het kijken in de spiegel, en hoe niemand wilde helpen om stappen terug te draaien. Anderen benadrukken dat hun suïcidale gedachten na transitie niet verdwenen en dat transitie hun zelfbeeld eerder verslechterde. De boodschap die de documentaire wil overbrengen is dat transitie niet voor iedereen het antwoord is en dat er meer detransitioners zijn dan vaak wordt gedacht.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.