Ritchie Herron — genderkliniek noemde me gek toen ik wilde detransitioneren
Toen Ritchie Herron bij de genderkliniek aangaf te willen detransitioneren, werd hij niet geholpen maar bestempeld als iemand met een psychisch probleem.
Over Ritchie Herron
Ritchie Herron ging ongeveer tweeënhalf jaar voordat dit interview werd opgenomen voor het eerst in het openbaar met zijn verhaal. Hij wil zichzelf naar eigen zeggen geen labels meer opplakken, omdat hij dat als een valkuil beschouwt. Hij maakte een transitie van man naar vrouw door en onderging een operatie. Naar eigen zeggen had hij vrijwel onmiddellijk spijt, probeerde hij daar enkele jaren mee om te gaan en zocht hij vervolgens contact om erover te praten. In dit gesprek vertelt hij over zijn ervaring met de operatie, de complicaties die hij overhield en de manier waarop de genderkliniek op zijn spijt reageerde.
Spijt die niet erkend werd
Ongeveer drie maanden na de operatie meldde Ritchie zich bij de genderkliniek en gaf hij aan spijt te hebben. Volgens hem werd dat ontkend: hem werd verteld dat dat niet zo was. Hij was voorafgaand aan de behandeling gediagnosticeerd met een obsessieve-compulsieve stoornis, en de kliniek schreef zijn spijt naar zijn zeggen toe aan obsessie en rumineren. Ondanks herhaalde bezoeken bleef hij naar eigen zeggen horen dat hij geen spijt had. Ongeveer een jaar na de operatie werd hij doorverwezen naar een psychiater en een psycholoog. Daar werd hij volgens hem opnieuw met OCS gediagnosticeerd en daarnaast met een persoonlijkheidsstoornis, waarmee zijn spijt werd verklaard. Ongeveer een half jaar later werd hij ontslagen uit de zorg, een ervaring die hij beschrijft als aan de kant gezet worden.
Complicaties en voorlichting
Ritchie vertelt over de lichamelijke gevolgen die hij naar eigen zeggen nog steeds ervaart, waaronder pijn, problemen en gebrek aan gevoel. Hij noemt twee complicaties bij naam: stenose, die hij omschrijft als een vernauwing van de urineweg die het urineren zeer pijnlijk maakt, en necrose, die hij omschrijft als het afsterven van weefsel. Necrose had hij naar eigen zeggen zelf niet, maar hij zegt anderen te kennen die dat wel hadden. Hij stelt dat de voorlichting vooraf tekortschoot: er werd volgens hem wel een overzicht van risico's gegeven met kansen op kleinere problemen zoals granulatie en infectie, maar er werd naar zijn idee onvoldoende ingegaan op ernstiger gevolgen zoals stenose, necrose, verlies van gevoel en de psychische impact.
Zwijgen en verantwoordelijkheid
Ritchie beschrijft hoe hij naar eigen zeggen werd ontmoedigd om openlijk over zijn spijt te praten. In sommige kringen kreeg hij volgens hem te horen dat hij dit niet publiekelijk moest zeggen om de zaak niet te schaden, en werd hij gewezen op het nemen van eigen verantwoordelijkheid. Hij ervoer dat als een oproep om te zwijgen. Hij benadrukt dat hij verantwoordelijkheid voor zijn keuze aanvaardt, maar vraagt zich af hoe ver die verantwoordelijkheid reikt, omdat een heel team betrokken was bij het traject. Hij vertelt ook dat mensen die hem vóór de operatie geruststelden, in zijn beleving zelf later spijt bleken te hebben. Zijn motivatie om naar buiten te treden is dat hij anderen een kans wil geven om beter geïnformeerd te zijn. Hij geeft openlijk aan boos te zijn over de manier waarop detransitioners en mensen met spijt volgens hem worden behandeld.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.