Transactivisten spreken niet namens mij — Rose of Dawn
Rose of Dawn, zelf transvrouw, stelt dat radicale transactivisten niet namens haar of de meeste trans mensen spreken.
Over Rose of Dawn
Rose of Dawn is een transvrouw en YouTuber die in deze aflevering van de podcast Trigonometry (met Francis Foster en Constantine Kisin) vertelt over haar kijk op transactivisme, vrije meningsuiting en politieke correctheid. Ze transitioneerde naar eigen zeggen ongeveer tien jaar geleden en steunde tijdens dat proces vooral op zichzelf in plaats van op een gemeenschap. Daardoor ontwikkelde ze een sterk individualistische visie op wat transgender-zijn voor haar betekent. Ze begon haar kanaal omdat ze zich niet kon vinden in wat zij omschrijft als wetenschapsontkenning en controlerende ideeën binnen de transgemeenschap, en omdat ze vreesde dat mensen steeds minder vrij konden spreken over dit onderwerp.
Transactivisme spreekt volgens haar niet namens trans mensen
De kern van haar betoog is dat een kleine groep activisten zich opwerpt als spreekbuis voor alle trans mensen, terwijl ze dat volgens haar niet doen. Ze beschrijft hoe ze zelf is verteld haar mond te houden en hoe berichten van haar van sociale media zijn verwijderd, omdat ze stelt dat transgender-zijn samenhangt met genderdysforie en niet met een onbeperkt aantal genders. Ze ziet een tegenstelling tussen haar eigen opvatting — dat transitie een behandeling is voor een medische conditie waar je niet zomaar voor kiest — en activisten die menen dat iedereen zich naar wens kan identificeren. Ze noemt dat extreem en autoritair, en stelt dat het mensen zoals zij juist uit hun eigen gemeenschap duwt.
Biologie, taal en vrije meningsuiting
Rose of Dawn benadrukt dat een transvrouw per definitie geen biologische vrouw is, omdat er anders geen reden zou zijn om te transitioneren. Dat ze dit feit benoemt, wordt volgens haar als controversieel gezien, terwijl trans mensen die hetzelfde zeggen volgens haar van platforms worden geweerd. Ze verbindt dit aan vrije meningsuiting: ze verdedigt het recht van mensen met wie ze het oneens is om hun mening te uiten, en wijst de gedachte af dat verkeerd aanspreken of het gebruiken van verkeerde voornaamwoorden een vorm van geweld zou zijn. Dat kan onbeleefd of respectloos zijn, zegt ze, maar het is geen geweld, en het strafbaar willen stellen ervan vindt ze gevaarlijk.
Nuance, sport en kwetsbare ruimtes
Ze pleit ervoor elk vraagstuk op zijn eigen merites te beoordelen in plaats van alles als alles-of-niets te zien. Zo is ze tegen deelname van transvrouwen aan vrouwensport, omdat fysieke voordelen daar volgens haar een rol spelen. Bij toiletten ziet ze het probleem als grotendeels onoplosbaar en deels overdreven, terwijl ze bij echt kwetsbare plekken zoals opvang voor slachtoffers van misbruik meer terughoudendheid op zijn plaats acht. Ze bekritiseert ook de druk op lesbiennes en homo's om trans mensen als mogelijke partners te accepteren, en verwerpt het idee dat seksuele voorkeur transfoob zou zijn. Tot slot keert ze zich tegen slachtofferschap als identiteit: ze ziet zichzelf nadrukkelijk niet als slachtoffer en vindt dat de samenleving juist veel toleranter is geworden.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.