Sinead Watson: 'Ik wil mijn borst weer voelen' — haar detransitieverhaal
Sinead Watson vertelt het persoonlijke verhaal van haar dubbele mastectomie als tiener en de pijn van het besef dat ze een lichaamsdeel heeft verloren dat ze niet terug kan krijgen. Haar verhaal is een van de meest indringende getuigenissen over de onomkeerbaarheid van genderzorg en de gevolgen voor jonge vrouwen die later detransitioneren.
Over Sinead Watson
Sinead Watson komt uit Glasgow, Schotland. In dit interview op de LGB Alliance-conferentie van 2022 vertelt zij over haar medische transitie en latere detransitie. Als volwassene begon zij haar transitie: de wens om te transitioneren ontstond rond haar twintigste, ze meldde zich op haar drieëntwintigste aan bij de kliniek en op haar vierentwintigste startte de medische behandeling. Ze nam ruim vierenhalf jaar testosteron en onderging op haar zesentwintigste een dubbele mastectomie.
De jaren voor de transitie
Watson beschrijft hoe zij zich in de jaren voor haar beslissing voelde. Ze was verbitterd en vol weerzin, hield er niet van een vrouw te zijn of als vrouw gezien te worden, en verafschuwde haar lichaam. Ze leefde in de overtuiging dat de problemen en de zelfhaat die ze voelde zouden verdwijnen als ze, in haar eigen woorden, een man zou worden. Een paar jaar lang dacht ze dat dit ook werkte: door de testosteron kreeg ze meer energie en voelde ze zich gemotiveerder. In 2015 zou ze hebben gezegd dat de transitie haar leven had gered, omdat ze dat toen geloofde.
Onomkeerbare gevolgen
Volgens Watson kun je jezelf maar zo lang voor de gek houden: de problemen waar ze met de transitie voor wegliep, waren er nog steeds. Ook met cross-sekse hormonen en na de operatie bleef ze worstelen met zelfhaat. Ze noemt verschillende blijvende lichamelijke veranderingen door de testosteron: haar stem werd dieper, ze ontwikkelde een adamsappel, haar stembanden werden dikker, ze had haaruitval op haar hoofd en kreeg meer lichaamsbeharing. Het langdurige gebruik leidde tot blaasproblemen. De operatie is onomkeerbaar: ze is bijna volledig gevoelloos aan haar borstkas.
Het besef en haar boodschap
Watson vertelt dat er geen één enkel moment was, maar een opeenvolging van besef. Toen de depressie na de hormonen bleef, dacht ze dat ze nog niet genoeg getransitioneerd was, en plande ze de operatie. Toen de depressie ook na de dubbele mastectomie aanhield, vroeg ze zich af wat er zou gebeuren als ze de hele weg zou afleggen en zichzelf nog steeds zou haten. Ze concludeerde dat ze geen hormonen of operatie nodig had, maar therapie. Haar boodschap aan jongeren: je lichaam veranderen lost de mentale nood niet op, en wie gelooft dat hormonen en operaties geluk brengen, houdt zichzelf voor de gek. Op de stelling dat sommige effecten omkeerbaar zouden zijn, antwoordt ze dat ze haar stem terug wenste, haar borstkas weer wilde voelen en zonder blaasproblemen wilde leven, en dat zij het levende bewijs is dat dit niet ongedaan te maken is.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.