Waarom de trans-hype aan het verdwijnen is — Meghan Murphy
Meghan Murphy analyseert waarom de maatschappelijke en politieke steun voor de transgenderbeweging snel afbrokkelt en welke factoren hebben bijgedragen aan dit kantelpunt. Ze bespreekt de rol van rechtszaken, wetenschappelijk bewijs, detransitioners en veranderende publieke opinie in de afkalving van wat ooit een onstopbare maatschappelijke beweging leek.
Over Meghan Murphy
Meghan Murphy is een Canadese schrijfster en podcaster die al sinds halverwege de jaren 2010 kritisch is over de transgenderbeweging en daarvoor herhaaldelijk werd geweerd van platforms. In dit gesprek, opgenomen na een bezoek aan het Battle of Ideas-festival in Londen, blikt ze terug op haar jaren van kritiek en bespreekt ze waarom de maatschappelijke steun voor het medisch transitioneren van kinderen volgens haar wereldwijd aan het afnemen is. Ze leeft sinds enkele jaren in Mexico en stelt nadrukkelijk dat ze daar legaal verblijft.
Een hype die afkalft — behalve in Canada
Murphy stelt dat wie geboren is rond 1998 tot 2003 de piek van de trans-golf meemaakte, en dat die golf nu weer terugloopt — iets wat zij en anderen volgens haar al langer voorspelden. Ze verbaast zich over de weerstand tegen die constatering, zelfs nu de cijfers en het wetenschappelijk bewijs een andere kant op wijzen. In het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten ziet ze een duidelijke kentering, mede dankzij de Cass Review en de WPATH-files, en zijn gendercliniek's zoals de Tavistock gesloten. In Canada is er volgens haar daarentegen nauwelijks iets veranderd; alleen in de provincie Alberta zou premier Danielle Smith terugduwen, waarvoor zij naar eigen zeggen veel kritiek krijgt. Ook Australië en Nieuw-Zeeland houden volgens Murphy nog vast aan de oude koers.
Onomkeerbare keuzes en gemanipuleerde ouders
Murphy beschrijft de Cass Review en de WPATH-files als rapporten die de onderbouwing onder het transitioneren van kinderen onderuit halen. Claims dat kinderen anders suïcidaal zouden worden, of dat puberteitsremmers onschadelijk en omkeerbaar zijn, houden volgens haar geen stand: wie aan puberteitsremmers begint, gaat in haar lezing vrijwel altijd door naar hormonen en operaties. Ze vertelt zelf een tomboy te zijn geweest zonder ooit te denken dat ze een jongen was, en wijt zulke ideeën bij kinderen aan volwassenen. Tegelijk toont ze medeleven met ouders, die volgens haar door experts en artsen onder druk werden gezet met de lijn "wil je een trans kind of een dood kind". Velen raakten vervreemd van hun kinderen, of staan nu voor de pijnlijke confrontatie dat ze onomkeerbare schade lieten aanrichten. Ze verwijst naar Helen Joyce en naar Abigail Shrier, die ouders wanhopig om hulp zag vragen.
Conversietherapie-wetten en detransitioners
In Canada is volgens Murphy de afwachtende benadering feitelijk strafbaar gemaakt doordat genderidentiteit en genderexpressie onder het verbod op conversietherapie zijn gebracht. Therapeuten en artsen mogen de identiteit van een minderjarige daardoor niet meer ter discussie stellen. Murphy noemt dat tegenstrijdig, omdat veel meisjes die als minderjarige transitioneren volgens haar anders lesbisch zouden zijn opgegroeid. Ze trekt een parallel tussen detransitioners die ze interviewde en verslaving: het gevoel dat het nooit genoeg is, het steeds verder gaan met hormonen en operaties, en uiteindelijk alsnog op een dieptepunt belanden — met dit verschil dat veel van de lichamelijke gevolgen onomkeerbaar zijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.