Wat is de Verklaring over Vrouwenrechten op basis van Biologisch Geslacht?
In deze video wordt uitgelegd wat de Declaration on Women's Sex-Based Rights inhoudt en waarom vrouwenrechtenactivisten deze verklaring hebben opgericht.
Over de spreker en de verklaring
In deze video vertelt een van de opstellers van de Declaration on Women's Sex-Based Rights waar de verklaring vandaan komt en wat er nu mee gebeurt. De verklaring werd in het Verenigd Koninkrijk opgesteld door drie feministen, onder wie de spreker zelf, en wordt gepromoot door de Women's Human Rights Campaign. Volgens de spreker is de tekst een reactie op het feit dat mannen die zeggen een vrouwelijke genderidentiteit te hebben in landen over de hele wereld juridische rechten verwerven die raken aan wat vrouwen in decennia van campagnevoeren hebben opgebouwd. De verklaring herinnert vrouwen aan de rechten die uit VN-verdragen voortvloeien en wil laten zien hoe die volgens de opstellers onder druk komen te staan.
Historische achtergrond volgens de spreker
De spreker schetst een ontwikkeling die volgens haar in de jaren zeventig en tachtig begon binnen de women's liberation movement, waar destijds maar een enkele man toegang eiste tot vrouwenbijeenkomsten. Zij verwijst naar het boek The Transsexual Empire van Janice Raymond uit 1979 als feministische kritiek uit die tijd. In de jaren negentig veranderde dit beeld in haar analyse: de opkomst van internet maakte het mogelijk om te netwerken, en sommige mannen begonnen zich te organiseren rond wat zij genderidentiteitsrechten noemden. In het begin van de jaren 2000 leidde dit in het VK tot de Gender Recognition Act van 2004, die een procedure schiep waarmee mensen via een panel, de steun van twee artsen en een periode van twee jaar een certificaat konden krijgen. De spreker benadrukt het volgens haar bestaande verschil tussen gender, dat zij omschrijft als sociaal geconstrueerde stereotypen, en geslacht, dat biologisch is.
Verschuiving en groeiende weerstand
De spreker beschrijft een periode die zij als een dieptepunt voor het feminisme ervoer, waarin het volgens haar moeilijk was vrouwen te betrekken bij dit onderwerp. Zij schreef haar boek Gender Hurts, dat in 2014 verscheen, om weerstand op gang te helpen. Tegelijk ziet zij een omslag: in het VK ontstond de afgelopen jaren een feministische beweging als reactie op plannen voor zelfidentificatie-wetgeving. Die strijd verliep volgens haar fel, met beschuldigingen van hate speech en moeilijkheden voor academici die deze politiek bevragen. Toch noemt zij dit de aanleiding voor een nieuwe golf van feminisme. De Britse regering kondigde volgens haar aan de voorgenomen wetgeving niet in te voeren, terwijl Schotland die eigen koers nog wel wilde volgen. Zij verwijst ook naar publieke figuren die zich uitspreken, waaronder auteur J.K. Rowling.
Bereik en functie van de verklaring
Volgens de spreker is de verklaring inmiddels ondertekend door 835 mensen uit 118 landen en door 203 organisaties. Er zijn vertegenwoordigers in tientallen landen die feministische netwerken opzetten en bij lokale en nationale overheden lobbyen. De verklaring fungeert in haar woorden als verzamelpunt voor vrouwen, van wie velen nieuw zijn in het feminisme, en als instrument om betrokken te raken. Zij wijst erop dat de uitdrukking women's sex-based rights door steeds meer organisaties en sprekers wordt overgenomen. Via de netwerken en webinars van de Women's Human Rights Campaign worden volgens haar feministen van alle leeftijden en van zes continenten met elkaar in contact gebracht.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.