Deel 6 van 7

Doorstroom naar hormonen

Vrijwel elk kind dat met puberteitsremmers begint, stroomt door naar cross-sekse hormonen. Dat ondergraaft de claim dat remmers slechts een neutrale, omkeerbare pauze zijn.

De pauzeknop-claim veronderstelt dat het stilzetten van de puberteit een open uitkomst heeft: een kind kan na bedenktijd terugkeren naar de eigen ontwikkeling. De data laten iets anders zien. Vrijwel elk kind dat met puberteitsremmers begint, stroomt door naar cross-sekse hormonen. De remmer blijkt geen pauze, maar de eerste stap van een traject.

Wat de cijfers laten zien

In de cohorten die zijn onderzocht, waaronder de gegevens van de Britse GIDS-kliniek en de early intervention study, stroomde de overgrote meerderheid van de kinderen die remmers kregen door naar cross-sekse hormonen. Het aandeel dat de remmers staakte en terugkeerde naar de eigen puberteit was minimaal. De Cass Review benoemt dit hoge doorstroompercentage uitdrukkelijk als reden om de pauzeknop-redenering in twijfel te trekken.

Waarom dit de claim ondergraaft

Als een behandeling die "slechts tijd zou kopen" in de praktijk vrijwel altijd leidt tot de volgende, onomkeerbare stap, dan koopt zij geen tijd maar bepaalt zij de richting. Twee verklaringen liggen voor de hand, en beide zijn zorgwekkend. Of de remmers selecteren juist de kinderen bij wie de dysforie aanhoudt, of het stilzetten van de puberteit beïnvloedt zelf de uitkomst doordat de natuurlijke ontwikkeling, die bij een deel van de kinderen tot verzoening met het eigen lichaam zou leiden, wordt onderbroken.

Niet omkeerbaar, niet neutraal

De remmer wordt verkocht als omkeerbaar en neutraal, maar functioneert in de praktijk als toegangspoort tot een medisch traject met blijvende gevolgen. Dat vrijwel alle kinderen doorstromen is geen toeval en geen detail; het ondergraaft de kernrechtvaardiging van de hele behandeling.

Bronnen bij dit deel

→ Volgende: De Nederlandse praktijk.