Denise Caignon van 4thWaveNow: ouders achter de schermen

Over Denise Caignon

In deze aflevering van de podcast Gender: A Wider Lens spreken de therapeuten Stella O'Malley en Sasha Ayad met Denise Caignon, oprichter van 4thWaveNow. Dat blog ontstond in 2014, nadat haar toen net 17 geworden dochter haar zonder verdere toelichting een link stuurde naar de website van een arts die hormonen en operaties zou goedkeuren. Caignon, die zichzelf in die tijd omschrijft als een 'goede liberaal' die niets van het onderwerp wist, ging op onderzoek uit. Door haar achtergrond in een verwante zorgsector en haar ervaring met onderzoek dook ze dieper in de literatuur dan de oppervlakkige informatie online. Toen ze las over de blijvende effecten van testosteron besloot ze de geplande afspraak en therapie te annuleren. Haar dochter identificeert zich inmiddels niet meer als trans.

Hoe 4thWaveNow ontstond

Caignon vertelt dat ze urenlang het internet afzocht naar andere ouders met dezelfde zorgen en vrijwel niemand vond. Het blog begon naar eigen zeggen vooral als een manier om "in het donker te roepen" en aansluiting te zoeken. Ze plaatste haar eerste artikel op Tumblr, waar ze stevig werd aangevallen en zelfs doodsbedreigingen kreeg, en verhuisde daarna naar WordPress. Door haar nieuwsgierigheid en onderzoekdrang groeide het uit van een steunplatform tot een site die het debat nauwkeurig documenteerde, met artikelen over conferenties en uitspraken van behandelaars die elders niet aan bod kwamen. In april 2015 nam ze contact op met Stephanie van het Britse Transgender Trend; samen overwogen ze een internationale organisatie, maar zagen daarvan af vanwege de grote verschillen in medische en juridische systemen tussen landen.

Desistance en exploratieve therapie

Een rode draad in het gesprek is dat het vanzelf afnemen van genderdysforie, desistance, volgens Caignon ten onrechte als iets negatiefs wordt gezien. Ze wijst erop dat ouder onderzoek, onder meer uit Duitsland en bij de Nederlandse en Toronto-klinieken met een controlegroep, liet zien dat een deel van de jongeren met genderdysforie deze ontgroeit en soms homoseksueel of lesbisch blijkt. Ze maakt onderscheid tussen desisters, die voor medische stappen stoppen, en detransitioners, die wel medische stappen zetten. Caignon benadrukt dat ze niet tegen sociale uitingsvormen is: ze steunde haar dochter in kleding en haardracht, maar koos ervoor haar niet als het andere geslacht aan te spreken. Ook bespreekt ze haar zorgen over het feit dat het in de VS sterk als een links-rechts-kwestie wordt geframed en dat religieus getinte detransitieverhalen de discussie kunnen vertekenen.

Institutionele dynamiek

Het drietal bespreekt wat zij "institutional capture" noemen: niet hele beroepsverenigingen, maar kleinere activistische subgroepen zouden richtlijnen vormgeven, terwijl veel artsen er nauwelijks weet van hebben. Ze vertellen over een congres waar behandelaars hen achteraf in stilte bedankten uit angst zich openlijk uit te spreken. Caignon noemt de claim "transitie of zelfmoord" een gesprekstopper die volgens haar niet klopt en die ouders onder druk zet. O'Malley pleit ervoor de culturele en de medische strijd uit elkaar te halen, omdat goed onderzoek volgens haar in het medische domein meer ruimte kan scheppen.

Bronnen

• YouTube — Gesprek met Denise Caignon (Gender: A Wider Lens)