Airiel Salvatore: van kindtrauma naar transitieoperatie en detransitie
Airiel D. Salvatore deelt hoe kindertijd-trauma direct bijdroeg aan zijn keuze voor geslachtsveranderende chirurgie. Hij reflecteert op wat hij had gewild dat zijn hulpverleners eerder hadden onderkend en hoe een zorgvuldiger psychologisch onderzoek zijn traject had kunnen veranderen. Zijn verhaal illustreert het belang van traumabehandeling vóór medicalisering.
Over Airiel Salvatore
In deze video vertelt Airiel (Ari) Salvatore zijn verhaal tijdens het evenement Detransitioners Awareness Day in Washington D.C. Hij blikt terug op een lang traject dat begon in zijn kindertijd, leidde tot medische transitie als tiener, en uiteindelijk uitmondde in detransitie. Het gesprek heeft de vorm van een interview waarin hij zijn ervaringen en inzichten deelt.
Trauma als beginpunt
Airiel vertelt dat zijn genderdysforie volgens hemzelf rond zijn zevende ontstond, te midden van misbruik door zijn vader, die kampte met een verslaving. Hij beschrijft hoe zijn vader hem intimideerde en kleineerde, en hoe hij zich als kind alleen kon afsluiten van wat er gebeurde. Hij vertelt dat hij destijds de gedachte internaliseerde dat zijn leven misschien beter zou zijn als hij een meisje was. Daarnaast schetst hij een omgeving met emotionele verwaarlozing van beide kanten van de familie. Toen hij rond zijn twaalfde, dertiende in de puberteit kwam, keerden deze gevoelens terug en bouwde hij er verder op voort.
Transitie en het wegvallen van waarborgen
Airiel vertelt dat hij via een tv-documentaire over lichaamsmodificatie voor het eerst hoorde dat mensen hun lichaam kunnen aanpassen met hormonen en operaties. Na het verlaten van de middelbare school vond hij een psychiater die hem doorverwees, en rond zijn zestiende (omstreeks 2005) begon hij met hormonen, die hij ongeveer drie jaar gebruikte. Op zijn negentiende raakte hij dakloos en kwam hij in opvangprogramma's in grote steden terecht, waar hij voor het eerst meer transgender mensen ontmoette. In de jaren daarna, vertelt hij, zag hij de toetsingscriteria voor hormonen en operaties afnemen, van enkele therapiesessies tot wat hij beschrijft als nauwelijks nog drempels.
Detransitie en wat hij anderen meegeeft
Airiel beschrijft dat de zogeheten honeymoonfase ongeveer anderhalf jaar na zijn operatie wegviel, waarna hij stopte met zich naar de buitenwereld als vrouw te presenteren en terugkeerde naar een androgyne staat. Hij vertelt dat hij nog jaren bezig bleef met het ontvluchten van mannelijkheid, omdat hij die associeerde met het beeld van zijn vader. Pas rond 2023 begon hij zijn eigen overtuigingen te onderzoeken, mede dankzij gespreksmethoden zoals street epistemology. Toen hij die vragen op zichzelf richtte, raakte zijn overtuigingssysteem volgens hem snel uit balans. Zijn advies aan twijfelaars: onzekerheid en ongemak zijn de plek waar groei plaatsvindt. Hij roept op om het ongemak te omarmen, nieuwsgierig te blijven, uit de vecht-of-vluchtmodus te komen en niet geobsedeerd te raken door een gewenst zelfbeeld, maar geduldig uit te zoeken wie je werkelijk bent.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.