Verschillen accepteren — Alex Kaschuta op National Conservatism UK
In haar toespraak op de National Conservatism Conference in Londen (2023) betoogt Alex Kaschuta dat een gezonde samenleving de reële verschillen tussen de seksen moet erkennen in plaats van ontkennen. Ze verbindt dit aan de bredere cultuuroorlog rond genderideologie. De toespraak is compact maar inhoudelijk en geeft haar positie helder weer.
Over Alex Kaschuta
Alex Kaschuta houdt in deze toespraak op de National Conservatism-conferentie in het Verenigd Koninkrijk een pleidooi gericht aan iedereen die zich verbonden voelt met conservatisme of rechts. Ze beschrijft zichzelf als iemand die afkomstig is uit het voormalige Oostblok en die als immigrant naar dit land kwam. Vanuit dat perspectief reflecteert ze op gelijkheid, verschil en cultuur in het Westen.
Verschil als feit erkennen
De kern van haar betoog is een oproep om verschillen tussen groepen niet te ontkennen maar te erkennen. Volgens Kaschuta zijn niet alle culturen, volkeren en leefstijlen gelijk, en zijn mannen en vrouwen niet hetzelfde. Ze stelt dat groepen in het gemiddelde van elkaar verschillen op manieren die maatschappelijk en economisch relevant zijn, en dat die verschillen zichtbaar en hardnekkig blijven. Wijzen op verschillen tussen groepen is, zegt ze, lange tijd een argument geweest dat juist links macht heeft opgeleverd.
De val van de gelijkheid als hoogste waarde
Kaschuta betoogt dat gelijkheid als kardinale waarde een belofte is die niet kan worden waargemaakt. Wanneer gelijkheid van uitkomst de maatstaf wordt, zal elk verschil tussen groepen worden uitgelegd als gevolg van vooroordeel, wat volgens haar de macht van links blijft voeden. Ze verwijst naar wetgeving zoals Title VII van de Civil Rights Act in de Verenigde Staten en de Equality Act in het Verenigd Koninkrijk, waarin een verschil in uitkomst tussen een beschermde groep en anderen al grond voor rechtszaken kan zijn, zonder dat opzet bewezen hoeft te worden. Vanuit haar achtergrond in het Oostblok waarschuwt ze dat het najagen van gelijkheid als einddoel in de praktijk leidt tot gelijke verarming voor de meesten.
Genderideologie en het Tavistock-voorbeeld
In het rijtje van kwesties dat volgens Kaschuta buiten het eigen kader van rechts hoort te blijven, noemt ze ook transfobie en wat zij omschrijft als wisselende pseudopsychiatrische categorieën. Als voorbeeld van wat een vastberaden minderheid kan bereiken, wijst ze op een groep vrouwen en mannen in het Verenigd Koninkrijk die zich tegen de stroom in bleven uitspreken. Volgens haar heeft die volharding ertoe bijgedragen dat de Tavistock-kliniek, die gespecialiseerd was in genderidentiteitszorg voor kinderen en jongeren, inmiddels tot het verleden behoort. Ze benadrukt dat de strijd daarmee niet voorbij is, maar ziet het als een sprekend voorbeeld.
Wat rechts wel kan bieden
Tegenover de onhaalbare belofte van gelijkheid stelt Kaschuta eerlijkheid voor de wet, een functionerende samenleving en zorg voor wat eerdere generaties hebben opgebouwd. Ze noemt Singapore als voorbeeld van een multi-etnische samenleving die volgens haar welvarend en vreedzaam is omdat de staat vasthoudt aan duidelijke waarden en grenzen. Heldere normen, gelijke handhaving van de wet en bevordering op basis van verdienste vormen volgens haar de basis. Haar slotoproep is om zich niet te laten chanteren en de eigen waarden niet uit te hollen door een afgezwakte versie van een andere ideologie over te nemen.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.