Moed en detransitie — een persoonlijk verhaal met Chris (Benjamin Boyce)
In deze aflevering van zijn interviewreeks spreekt Benjamin Boyce met Chris, die vertelt over zijn weg naar en na detransitie.
Over Benjamin Boyce en Chris
In deze aflevering uit zijn interviewreeks over gender, seksualiteit en transitie spreekt Benjamin Boyce met Chris, een man die op latere leeftijd in transitie ging en die later detransitioneerde. Boyce introduceert Chris als de eerste gedetransitioneerde man die hij interviewt, en benadrukt dat het gesprek niet over ideologie of meningen gaat, maar over een persoonlijk levensverhaal. Chris vertelt openhartig over zijn jeugd, zijn psychische geschiedenis, zijn transitie en de redenen waarom hij die uiteindelijk terugdraaide. Het gesprek is Engelstalig.
Achtergrond en aanloop naar transitie
Chris schetst een jeugd waarin hij worstelde om aansluiting te vinden bij andere jongens. Hij beschrijft een vroege puberteit, pesterijen, een laat gediagnosticeerde autisme en een bipolaire stoornis die pas op latere leeftijd herkend werd. Hij voelde zich altijd makkelijker thuis in gezelschap van vrouwen en doorliep verschillende labels rond zijn seksualiteit. Na het overlijden van zijn beide ouders en een hersenletsel door een werkongeval kon hij niet meer werken, kwam hij langdurig zonder structuur te zitten en raakte hij in een diepe depressie. In die periode kwam hij in aanraking met verhalen over transgender zijn. Hij identificeerde zich eerst als non-binair en later als trans vrouw, en ervoer de transitie aanvankelijk als een bevrijding. Via informed consent bij een lokale kliniek begon hij met hormoonbehandeling.
Hormonen, omslag en detransitie
Chris beschrijft dat oestrogeen vooral mentaal op hem inwerkte: zijn emoties werden heftiger, hij voelde zich empathischer en zijn smaak veranderde. Tegelijk werd zijn stemming instabiel. Hij vertelt dat de combinatie van oestrogeen, anti-androgenen en wisselingen in zijn psychiatrische medicatie zijn psychische klachten verergerde, met meerdere opnames tot gevolg. Daarnaast noemt hij lichamelijke gevolgen zoals spierverlies, brozere nagels, migraine en een verslechtering van zijn hersenletsel. Het keerpunt kwam toen zijn toekomst hem somber leek; de dag daarna besloot hij sociaal te detransitioneren. Omdat hij geen operaties of laserbehandelingen had ondergaan, verliep de sociale detransitie eenvoudig, maar het afbouwen van oestrogeen ervoer hij als zwaar, met hormonale ontwenningsklachten.
Zelfacceptatie en steun voor gedetransitioneerde mannen
Terugkijkend ziet Chris zijn dysforie als een uiting van diepere problemen, waaronder zijn worsteling met zijn lichaam, masculiniteit, een eetstoornis en zijn identiteit. Hij beschrijft detransitie als een proces van radicale zelfacceptatie en keerde terug naar zijn geboortenaam. Hij wilde lotgenoten bereiken en richtte een eigen onlinegroep op voor gedetransitioneerde mannen, omdat hij merkte dat hun ervaringen verschillen van die van vrouwen en dat er voor mannen minder steun en groepshulp beschikbaar is. Hij signaleert dat veel mannen zich schamen voor hun transitie. Chris benadrukt dat hij niet onder druk werd gezet en zelf de regie had over het proces, en kijkt naar eigen zeggen positief naar de toekomst, met meer aandacht voor zijn grenzen en welzijn.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.