Brad Polumbo — transspijt, detransitioner vertelt alles in schokkend interview
Journalist Brad Polumbo interviewt een detransitioner die openhartig vertelt over zijn spijt van gendertransitie.
Over Brad Polumbo en zijn gast
In deze aflevering van de Damage Control Podcast spreekt journalist Brad Polumbo met een detransitioner die zich Maya noemt. Polumbo richt zijn podcast op het debat over LGBT-onderwerpen en wil naar eigen zeggen ruimte maken voor verhalen die in de reguliere media weinig aandacht krijgen. Maya begon zich rond haar twaalfde, in 2012, met een transgenderidentiteit te identificeren en kwam jaren later tot de conclusie dat dit niet bij haar paste. In dit lange gesprek vertelt zij over haar persoonlijke traject, haar twijfels en hoe zij uiteindelijk afzag van een medische transitie.
Hoe de identiteit ontstond
Maya beschrijft hoe zij als kind opgroeide in een progressieve Amerikaanse stad en sterk in haar hoofd leefde, met intense intellectuele interesses. Rond de puberteit merkte zij gevoelens op bij meisjes die zij niet kon plaatsen, en zij voelde zich prettiger in een vriendengroep van jongens. Zij wilde mannenkleding dragen en herkende zich in mannelijke voorbeelden, maar kreeg vooral van volwassenen te horen dat dit niet hoorde. Omdat zij in haar omgeving geen beeld had van butch-lesbiennes, vormde het idee van een transman het eerste model dat zij vond om zichzelf te begrijpen. Polumbo merkt in het gesprek op dat veel hiervan voor hem klinkt als geinternaliseerde homofobie: het idee dat je een jongen zou moeten zijn om van meisjes te houden, jongenskleding te dragen of met jongens om te gaan, terwijl een meisje dat allemaal ook gewoon kan doen.
Twijfel en detransitie
Maya vertelt dat haar ouders, met een achtergrond als Sovjet-Joodse familie en wantrouwen tegenover instituties, haar identiteit nooit bevestigden. Een eerste zaadje van twijfel ontstond bij het lezen van het boek Stone Butch Blues, waarin een butch-personage na transitie haar band met de lesbische gemeenschap verliest. Op aandringen van haar ouders ging zij in Israel studeren en leven, waar zij jarenlang sociaal als man door het leven ging en vier talen sprak. Door meerdere oorlogen die zij daar meemaakte, met sirenes en schuilkelders, begon zij haar lichaam anders te zien: niet als iets wat hersteld moest worden, maar als iets wat zij intact nodig had om te overleven. Zij realiseerde zich dat een binder, hormonen of operaties haar in tijden van oorlog juist kwetsbaar zouden maken.
Een breed label voor verschillende mensen
Maya komt tot de conclusie dat genderdysforie volgens haar een erg breed label is dat heel verschillende groepen mensen onder een noemer plaatst: jonge jongens die later vaak homoseksueel blijken, tienermeisjes die om uiteenlopende redenen het transframe omarmen, en weer andere groepen. Volgens haar worden zij allemaal op hetzelfde medische pad gezet, terwijl de oorzaak van hun onbehagen sterk uiteenloopt. Het feit dat zij door bureaucratische omstandigheden en toevalligheden nooit testosteron of operaties onderging, ziet zij achteraf als iets wat haar lichaam onveranderd hield.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.