Detransitie explodeert — Buck Angel over de groeiende beweging
Buck Angel is zelf transgender en daarmee een bijzondere stem in dit debat. In deze recente video bespreekt hij hoe het aantal detransitioners blijft
Over Buck Angel
Buck Angel spreekt in deze video vanuit zijn eigen positie als iemand die zelf is getransitioneerd en dat al meer dan dertig jaar leeft. Hij benadrukt dat hij zijn keuze als volwassene heeft gemaakt en zich daar volledig prettig bij voelt. Juist vanuit die ervaring wil hij waarschuwen voor wat er volgens hem nu met kinderen en jongeren gebeurt. Hij maakt een scherp onderscheid tussen volwassenen die weloverwogen kiezen en minderjarigen die volgens hem worden meegesleurd in een identiteit. In de video toont en bespreekt hij meerdere fragmenten van detransitioners die hun verhaal delen.
De groeiende detransitiebeweging
De kern van de video is dat steeds meer mensen openlijk vertellen dat zij zijn gedetransitioneerd, en dat dit volgens Angel een onderwerp is waar lange tijd omheen werd gepraat. Hij wijst op de veelgehoorde stelling dat wie detransitioneert "nooit echt trans was". Volgens hem ontkracht die stelling juist het hele systeem: als deze mensen nooit trans waren, waarom werden ze dan wel als trans behandeld? Hij stelt dat veel jongeren met verwarring over hun gender geen langdurige hulp kregen, maar al snel een identiteit en een medische route aangereikt kregen. Daarbij verwijst hij naar het boek Irreversible Damage van Abigail Shrier, dat hij parents aanraadt te lezen.
Trauma, snelle medicalisering en het ontbreken van remmen
Aan de hand van de getoonde verhalen schetst Angel een terugkerend patroon. Verschillende jonge vrouwen vertellen dat zij onderliggend trauma hadden en dat hun transitie achteraf voelde als een manier om te overleven of zich te beschermen, in plaats van een echte identiteit. Een van hen vertelt dat zij na ongeveer anderhalf jaar leven als trans man toch een borstoperatie onderging en achteraf wenste dat iemand had gezegd: laten we nog een jaar of twee wachten. Angel benadrukt het verschil: weggehaald weefsel kan niet worden teruggeplaatst. Hij hekelt het gemak waarmee toegang tot hormonen volgens de getoonde getuigenissen wordt verleend, soms na een enkele sessie, en stelt dat jongeren de bijwerkingen op papier niet werkelijk overzien. Ook een man die als trans vrouw leefde en later detransitioneerde komt aan bod; deze koppelt zijn transitie aan trauma en PTSS.
Zijn oproep
Angel komt tot de conclusie dat naar zijn mening geen enkel kind deze medische behandeling zou moeten krijgen, ook niet bij genderdysforie, en dat minderjarigen eerst grondige geestelijke gezondheidszorg verdienen tot ze volwassen zijn. Hij ziet transitie als een ruimte voor volwassenen die zelf kunnen kiezen, mits zij de juiste hulp en informatie krijgen om die keuze te maken. Tegelijk laat hij ruimte voor nuance: niet alle detransitioners zijn boos, en sommigen kijken zonder spijt terug op hun ervaring. Zijn boodschap is vooral dat de stemmen van detransitioners gehoord moeten worden in plaats van weggewuifd.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.