Detransitieverhaal: trauma aangezien voor genderdysforie — Buck Angel
Buck Angel, zelf trans man en criticus van de huidige genderzorgindustrie, deelt een detransitieverhaal over hoe trauma werd aangezien voor genderdysforie.
Over Buck Angel en Effie
In deze Engelstalige video spreekt Buck Angel, zelf trans man en criticus van de manier waarop genderzorg vandaag de dag wordt aangeboden, met een jonge vrouw die zich Effie noemt. Effie is 24 jaar en vertelt dat ze enkele maanden voor de opname is gestopt met haar transitie. Ze begon op haar vijftiende sociaal te transitioneren en leefde negen jaar lang als iemand die ze naar eigen zeggen niet was. Effie heeft nooit medisch getransitioneerd: ze had er de middelen niet voor en hield bovendien een gevoel van twijfel vast. Het gesprek draait om haar weg terug en om de vraag waarom haar onderliggende problemen zo lang onbesproken bleven.
Trauma aangezien voor genderdysforie
De kern van Effies verhaal is dat haar ongemak met haar vrouwelijke lichaam volgens haar voortkwam uit trauma, niet uit genderdysforie. Ze vertelt dat ze als jong kind seksueel werd misbruikt en als tiener werd aangerand, en dat ze daardoor PTSS ontwikkelde. Op haar vijftiende ontmoette ze in een psychiatrische afdeling een trans man die haar vertelde wat transgender zijn inhield; ze herkende zich in zijn afkeer van het vrouwelijke lichaam en dacht dat dit ook voor haar gold. Kort daarna kreeg ze de diagnose die destijds genderidentiteitsstoornis heette. Effie zegt dat haar hulpverleners het ongemak telkens toeschreven aan genderdysforie, terwijl het misbruik en de PTSS buiten beeld bleven. Ze beschrijft hoe ze als kind moeite had met douchen en zich niet prettig voelde bij haar lichaam, en hoe dat werd uitgelegd als bewijs dat ze trans was in plaats van als gevolg van haar trauma.
Druk, diagnoses en het uitblijven van traumazorg
Effie vertelt dat ze in trans-ruimtes en door een psycholoog herhaaldelijk werd aangemoedigd om medisch te transitioneren, met de gedachte dat hormonen haar klachten zouden oplossen. Verschillende keren kwam ze dicht bij het starten van testosteron, maar telkens trok ze zich terug uit angst. Ook haar geloof speelde daarin een rol. Ze beschrijft een lange psychiatrische voorgeschiedenis met meerdere opnames, suïcidaliteit, zelfbeschadiging en diverse diagnoses, waaronder een borderline-persoonlijkheidsstoornis die al op haar vijftiende werd gesteld. Volgens Effie werd bij het stellen van de genderdiagnose geen rekening gehouden met die andere problematiek, terwijl identiteitsverwarring juist bij borderline kan horen. Pas na een latere opname werd PTSS vastgesteld en begon ze zelf aan haar herstel te werken.
Terug naar zichzelf
Effie beschrijft hoe ze opnieuw leert haar lichaam en het vrouw-zijn te aanvaarden, na jaren waarin ze dat afwees. Ze experimenteert met kleding en haardracht en geeft zichzelf ruimte om uit te zoeken hoe vrouwelijk of mannelijk ze wil zijn. Ze vertelt over haar relatie met haar ouders en over het verlies van een deel van haar kennissenkring na haar besluit. Buck Angel benadrukt dat hij andere mensen die transitie nodig hebben niet wil tegenhouden, maar wel zorgen wil delen over jonge mensen bij wie trauma onbehandeld blijft. Effie zegt te hopen op minder medicalisering bij kinderen en op meer op trauma gerichte hulp in plaats van bevestigende benaderingen, zodat anderen niet dezelfde omweg hoeven te maken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.