Camille Kiefel: hoe ze in transitie werd gemanoeuvreerd
De 33-jarige detransitioner Camille Kiefel (Oregon) vertelt hoe ze door activistische narratieven rondom geslachtsverandering werd verleid tot het ondergaan van een dubbele mastectomie. Ze beschrijft hoe zorgprofessionals haar nooit serieus hebben onderzocht op onderliggende psychische problemen. Kiefel spreekt nu als getuige-deskundige en pleit voor beter beschermingsbeleid voor kwetsbare jongeren.
Over Camille Kiefel
Camille Kiefel is een detransitioner uit Oregon die in dit interview vertelt hoe zij tot een dubbele mastectomie kwam en later tot de conclusie dat dit een vergissing was. Ze onderging op haar dertigste een operatie nadat ze zichzelf jarenlang als non-binair was gaan zien. Inmiddels is ze voorzitter van DTrans Help, een non-profitorganisatie die door en voor detransitioners werkt en die zich richt op hulpbronnen voor detransitioners en hun naasten. In het gesprek beschrijft ze haar eigen pad en wat dit volgens haar zegt over de zorg rondom geslachtsbevestigende ingrepen.
Trauma en het zoeken naar bescherming
Kiefel vertelt dat haar gevoel van ongemak met haar lichaam begon in haar jeugd. Een vriendin uit groep acht werd misbruikt door haar broer, en haar vader vertelde haar hoe mannen op seksuele wijze over meisjes van haar leeftijd spraken. Daardoor ontstond bij haar het idee dat vrouw-zijn kwetsbaarheid betekende. Ze begon zich mannelijker te kleden, haar borsten en heupen te verbergen en zich te identificeren met mannelijke personages uit anime en manga. Tegelijk worstelde ze jarenlang met depressie en een gegeneraliseerde angststoornis. Op haar zesentwintigste bezocht ze een gender-affirming therapeut en ging ze geloven dat ze non-binair was. Ze benadrukt dat ze eigenlijk niet wist wat ze wilde: ze wilde haar borsten kwijt, maar ook geen mannelijke borstkas. Ze beschrijft dit zelf als een wens om aan zowel het vrouwelijke als het mannelijke lichaam te ontkomen.
Bevestiging zonder tegengeluid
Volgens Kiefel werd haar wens door iedereen in de zorg bevestigd in plaats van kritisch onderzocht. Twee psychische hulpverleners tekenden de verklaringen, en er kwam geen tegengeluid van haar chirurg. Ze vertelt dat ze haar gendertherapeut had verteld over het misbruik dat haar vriendin was overkomen, maar dat dit niet leidde tot vragen. Ze legt uit dat het heersende kader stelt dat iemand zowel trauma kan hebben als trans kan zijn, waardoor de mogelijkheid dat de transitiewens juist uit trauma voortkwam niet werd meegewogen. Wel viel haar op dat de chirurg een tweede verklaring vroeg die zij psychisch geschikt was voor de operatie, iets wat volgens haar in Oregon niet gebruikelijk is. Ze vermoedt dat haar bekende psychische klachten daarbij een rol speelden.
Lichamelijke gezondheid en spijt
Na de operatie kreeg Kiefel lichamelijke klachten. Artsen namen haar aanvankelijk serieus, maar werden afwijzend toen ze de klachten als psychosomatisch begonnen te zien. Ze ging werken met een natuurgeneeskundige en voegde na jaren als pescotariër weer vlees toe aan haar voeding. Tot haar verbazing verbeterde haar psychische gesteldheid daardoor, terwijl de operatieklachten bleven. Haar conclusie is dat niemand naar onderliggende lichamelijke oorzaken had gekeken; in plaats daarvan werd ze als depressief weggezet en kreeg ze medicatie aangeboden. Ze sprak haar chirurg en andere artsen niet meer aan over haar spijt, mede omdat ze zich afgewezen voelde. Ze herkent dit gevoel bij veel detransitioners en vertelt dat therapeuten haar klachten omschreven als onderdeel van haar gender journey. Als boodschap aan artsen en therapeuten roept ze op om eerst onderliggende gezondheidsproblemen te onderzoeken en mensen met ernstige psychische klachten of een geschiedenis van trauma niet te opereren.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.