Camille Kiefel: een detransitieverhaal bij Benjamin Boyce
In dit diepgaande interview bij Benjamin Boyce beschrijft Camille Kiefel hoe ze als jong meisje met psychische problemen in een medisch transitietraject terechtkwam dat haar nooit had mogen worden aangeboden. Ze legt uit hoe zorginstellingen stelselmatig nalaten om de werkelijke oorzaken van genderdysforie te onderzoeken. Haar verhaal is een oproep tot fundamentele hervorming van de genderzorg.
Over Camille Kiefel en Benjamin Boyce
In dit interview met Benjamin Boyce vertelt Camille Kiefel haar detransitieverhaal. Ze beschrijft hoe ze als kind worstelde met depressie en angst nadat haar ouders scheidden toen ze vijf was, en hoe latere problemen rond seksualiteit en vrouw-zijn zich opstapelden. Tijdens haar studie kwam ze in aanraking met het idee van een non-binaire gender. In 2016 zag ze een gender-affirmatieve therapeut, die haar bevestigde in de gedachte dat ze non-binair was. In augustus 2020 onderging ze een borstamputatie. Pas later, toen ze haar lichamelijke klachten ging aanpakken, verbeterde ook haar mentale gezondheid en realiseerde ze zich dat ze de hele tijd een vrouw was geweest.
Onbehandelde oorzaken achter de transitie
Camille vertelt dat ze al sinds haar kindertijd in therapie zat en in totaal zo'n twintig jaar gesprekstherapie volgde, inclusief DBT, EMDR, hypnotherapie en transcraniale magnetische stimulatie. Op medicatie reageerde ze slecht. Volgens haar werd nooit gekeken naar onderliggende lichamelijke problemen: pas na de operatie bleek dat ze hoge ontstekingswaarden had, en die werden vooraf nooit onderzocht. Ze beschrijft het ongemak rond haar borsten en heupen als verweven met eerder trauma, onder meer rond een vriendin en uitspraken van haar vader over hoe mannen over meisjes praatten. Toen ze haar dieet veranderde en weer vlees ging eten na tien jaar pescetarisme, en andere lichaamsgerichte aanpakken probeerde, verdween een groot deel van haar ongemak.
Ideologie, twijfel en complicaties
Camille schetst hoe ze binnen women's studies en activistische kringen het idee meekreeg dat haar ongeluk vooral aan seksisme of transfobie lag, in plaats van aan complexe persoonlijke problemen. Ze ervoer die omgeving als dogmatisch en gesloten voor kritiek: wie vroeg of non-binair zelf een vorm van mentale nood kon zijn, stuitte op weerstand. Na de operatie kreeg ze klachten zoals het fenomeen van Raynaud en tinnitus, en haar artsen schreven sertraline voor terwijl ze daar slecht op reageerde. Ze noemt dat een therapeut haar later aanmoedigde om ook andere stemmen te beluisteren, waarna ze geleidelijk afstand nam van haar oude wereldbeeld. Rond maart 2021 concludeerde ze dat ze niet non-binair was.
Herstel, juridische stap en wat ze wil bereiken
Camille beschrijft het verlies dat de operatie met zich meebracht en de fases van rouw die daarop volgden. Ze is een juridische procedure gestart, waarover ze naar eigen zeggen niet veel kan zeggen, en omschrijft de inzet als een kwestie van medische nalatigheid. Ze vertelt dat haar behandeling destijds als medische noodzaak werd vergoed, terwijl ze nooit testosteron wilde en er volgens haar geen lichamelijke staat bestaat om naartoe te transitioneren. Inmiddels wil ze andere detransitioners helpen toegang te krijgen tot lichaamsgerichte en holistische behandelingen die haar stabiliseerden, onder meer via samenwerking met organisaties in dat veld. Ze legt op haar YouTube-kanaal The Get Better Researcher uit wat haar heeft geholpen, en hoopt dat artsen meer oog krijgen voor onderliggende lichamelijke oorzaken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.