Camille Kiefel getuigt voor de Florida Raad van Geneeskunde (eerdere zitting)
In een eerdere zitting voor de Florida Board of Medicine legt Camille Kiefel haar ervaringen voor aan de medische toezichthouders van de staat. Ze beschrijft hoe haar transitie op jonge leeftijd werd gefaciliteerd zonder adequate psychologische evaluatie en hoe ze de gevolgen hiervan levenslang zal dragen.
Over Camille Kiefel
In deze video richt Camille Kiefel zich tot de Florida Board of Medicine, de medische toezichthouder van de staat Florida. Ze spreekt de leden toe in de hoop dat zij een zorgvuldig besluit nemen over het transitioneren van kinderen en meer terughoudendheid betrachten bij volwassenen. Camille deelt haar eigen verhaal als ervaringsdeskundige: ze vertelt over de jaren voorafgaand aan haar transitie, de ingreep die ze onderging en de gevolgen waarmee ze sindsdien leeft. Haar getuigenis is persoonlijk en is bedoeld om de toezichthouders een afweging te helpen maken.
Een lange weg door de geestelijke gezondheidszorg
Voordat ze transitioneerde had Camille naar eigen zeggen twintig jaar in de geestelijke gezondheidszorg doorgebracht met gangbare behandelmethoden. Ze reageerde niet goed op medicatie, zag een gendertherapeut en onderging twee rondes van transcraniële magnetische stimulatie. Ze beschrijft zichzelf als toegewijd en verlangend om te genezen, maar niets van wat haar artsen aanboden hielp, omdat haar probleem volgens haar steeds strikt als een psychische kwestie werd gezien. Ze was dertig en aan het eind van haar Latijn toen ze transitioneerde. Op dat moment geloofde ze dat ze non-binair was. Ze worstelde met ernstige psychische klachten en suïcidale gedachten en had een geschiedenis van trauma.
Operatie zonder dat de werkelijke oorzaak werd gezien
Camille vertelt dat ze in groep zes meemaakte dat haar beste vriendin door haar broer werd verkracht. Meisje-zijn betekende voor haar kwetsbaarheid, en ze ging zich mannelijker presenteren. Dat had volgens haar een waarschuwingssignaal moeten zijn. Toch werd binnen enkele maanden na haar verzoek een borstamputatie (top surgery) bij haar uitgevoerd. Na de operatie kreeg ze complicaties; ze beschrijft nachten waarin ze niet wist of ze het zou redden. De ingreep verergerde naar eigen zeggen niet alleen haar psychische klachten, maar liet haar ook achter met lichamelijke complicaties. Ze stelt dat het presenteren en aannemen van een ander geslacht voor haar een manier was om aan het vrouw-zijn te ontsnappen, en dat vluchten geen geldige manier is om met trauma om te gaan.
Pleidooi voor het achterhalen van de werkelijke oorzaak
Volgens Camille had ze lichamelijke gezondheidsproblemen die eerder over het hoofd waren gezien. Waren die behandeld, dan had ze de operatie naar eigen zeggen nooit gehad; ze noemt de ingreep een verkeerde diagnose. Het doel van zorg zou volgens haar altijd moeten zijn om de onderliggende oorzaak van het probleem te achterhalen. Via een holistische benadering wist ze uiteindelijk haar moeilijke emoties te verwerken en haar psychische gezondheid te verbeteren. Ze zegt dat ze nu meer gegrond is dan ooit in haar leven, maar tegelijk verminkt: ze kan haar borsten niet terugkrijgen, draagt een jurk nooit meer op dezelfde manier en kan geen borstvoeding geven. Wat haar gaande houdt, zegt ze, is voorkomen dat dit iemand anders overkomt. Aan het slot bedankt een lid van de raad haar voor haar komst en de tijd die ze nam.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.