Camille Kiefel: permanent beschadigd door leugens van de genderindustrie
In dit gesprek beschrijft Camille Kiefel hoe de genderindustrie systematisch misleidende informatie verspreidt over de veiligheid en effectiviteit van medische transitie. Ze legt uit hoe ze als jongere volkomen onvoldoende was geïnformeerd over de permanente gevolgen van haar behandeling. Haar verhaal illustreert de urgente noodzaak van eerlijke informatie aan jongeren en hun ouders.
Over Camille Kiefel
In deze aflevering van de podcast Woke Up, gepresenteerd door Michael Ballentine, vertelt Camille Kiefel uit Portland (Oregon) haar verhaal als detransitioner. Ze beschrijft hoe ze als jongere in aanraking kwam met genderideologie, op haar 24e een mastectomie ("top surgery") onderging in de overtuiging dat ze non-binair was, en ongeveer anderhalf jaar later besefte dat ze een vrouw is. Vandaag gebruikt ze haar stem om aandacht te vragen voor wat haar is overkomen, onder meer door haar verhaal te delen bij een hoorzitting van de Florida Board of Medicine.
Trauma, universiteit en genderideologie
Kiefel vertelt dat haar worsteling met haar gender niet in haar vroege jeugd begon, maar rond de zesde klas, na de echtscheiding van haar ouders en traumatische ervaringen rond seksualiteit en het vrouw-zijn. Aan Portland State University koos ze voor een minor women's studies, waar ze in aanraking kwam met critical gender theory en critical race theory. Ze beschrijft hoe verschillende denkrichtingen daar door elkaar liepen en hoe een docent suggereerde dat studenten ongelukkig waren vanwege seksisme. In 2016 ging ze geloven dat ze non-binair was. Ze benoemt dat er volgens haar geen biologisch equivalent is voor "non-binair", terwijl haar operatie wel als medische noodzaak werd aangemerkt.
Een snelle operatie en blijvende gevolgen
Voordat ze de operatie onderging had Kiefel naar eigen zeggen al zo'n twintig jaar gesprekstherapie achter de rug, waaronder EMDR, DBT en TMS, zonder dat dit haar de verlichting gaf die ze zocht. Toen ze haar arts naar top surgery vroeg, werd ze doorverwezen naar twee genderprofessionals; binnen enkele maanden volgde in augustus 2020 de operatie. Ze beschrijft dat ze gemengde gevoelens had toen de verbanden eraf gingen en dat ze daarna gezondheidsklachten ontwikkelde, waaronder het syndroom van Raynaud, tinnitus en problemen met haar huid. Ze betreurt dat ze nooit borstvoeding zal kunnen geven en dat ze pas later een kinderwens kreeg. Volgens Kiefel zochten haar artsen aanvankelijk mee, maar verloren ze haar serieus toen ze haar klachten als psychosomatisch bestempelden.
Fysieke gezondheid en uittreden
Centraal in haar verhaal staat dat haar mentale klachten verbeterden toen ze haar fysieke gezondheid ging aanpakken: ze ging weer vlees eten na jaren als pescetariër en richtte zich op een holistische aanpak. Ze pleit ervoor om bij jongeren met klachten eerst naar onderliggende lichamelijke oorzaken, zoals ontstekingen en auto-immuniteit, te kijken. Kiefel vergelijkt de ideologie waarin ze zat met een gesloten denksysteem waar mensen moeilijk uit komen, en beschrijft hoe het kennismaken met nieuwe ideeën via uiteenlopende stemmen voor haar een soort zelf-deprogrammering werd. Ze verwijst naar het boek Irreversible Damage van Abigail Shrier en naar de ontslagbrief van oud-Portland State-docent Peter Boghossian. Tot slot bepleit ze vrijheid van meningsuiting rond dit onderwerp en stelt ze dat zekerheid in jezelf de behoefte aan bevestiging van buitenaf vermindert.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.