Kan genderidentiteitstheorie zelf meer genderdysforie creëren? — Carey Callahan
Detransitioner Carey Callahan stelt een provocerende vraag aan de orde: kan genderidentiteitstheorie zelf meer genderdysforie creëren?
Over Carey Callahan
In deze aflevering van de podcast "People Who Read People" praat presentator Zack Ellwood met Carey Callahan. Callahan is gezinstherapeut en schrijft over genderdysforie op Medium. Ze ervoer zelf genderdysforie, identificeerde zich eerder als man en startte het transitieproces, inclusief het gebruik van testosteron, voordat ze besloot te detransitioneren. Ze begon haar transitie als volwassene van rond de dertig. Het gesprek richt zich vooral op de filosofie achter de genderidentiteitstheorie en de vraag of die theorie zelf invloed heeft op hoe mensen over zichzelf gaan denken.
Praten over een moeilijk onderwerp
Ellwood opent met zijn eigen angst om over dit onderwerp te spreken: de vrees als kwetsend of als anti-trans te worden gezien. Callahan herkent dat en vertelt dat ze heeft moeten accepteren dat misverstanden en aanvallen vrijwel onvermijdelijk zijn, hoe zorgvuldig ze haar boodschap ook formuleert. Toch krijgt ze via e-mail meer waardering dan boosheid; de kritiek komt volgens haar vaker indirect, in hoe artikelen over haar of over organisaties waar ze bij betrokken was haar als transfoob omschrijven. Beiden benadrukken dat het bespreken van zorgen juist zorgzaam kan zijn. Callahan wil dat iedereen met genderdysforie de best mogelijke zorg krijgt; volgens haar wordt kritiek op de kwaliteit van transzorg te snel versimpeld tot "tegen transitie zijn".
Kritiek op de genderidentiteitstheorie
Callahan beschrijft wat zij "brain sex"-theorie noemt: het idee dat mannen- en vrouwenhersenen wezenlijk verschillen en dat dit stereotypen over mannelijk en vrouwelijk gedrag verklaart. Ze illustreert dit met een opvoedboek bij een instelling waar ze werkte, dat gezinnen vertelde dat jongens en meisjes verschillende hersenen hebben. Volgens haar laat deze benadering factoren als socialisatie, lichamelijke verschillen en de rol bij voortplanting buiten beeld. Ze vindt het opvallend dat juist de hersenen tot definitie van man- of vrouw-zijn worden verheven, terwijl dat bij andere organen niet gebeurt. Ze stelt dat veel nadenkende mensen binnen de transgemeenschap deze simplistische theorie zelf niet onderschrijven, en dat rechten om je lichaam of leven vorm te geven niet afhankelijk zouden moeten zijn van een verschil in de hersenen.
Persoonlijke ervaring en meerdere paden
Callahan vertelt dat ze als kind boodschappen kreeg dat er iets niet klopte aan haar; het idee dat haar brein "anders" en dus trans was, voelde aantrekkelijk. Toen ze testosteron ging gebruiken voelde dat geweldig, wat ze destijds las als bevestiging dat ze een mannenbrein had. Achteraf ziet ze dat testosteron in het algemeen energie geeft en als antidepressivum werkt. Haar detransitie verliep rommelig en kwam pas later op gang. Ze leerde dat ze fantasiegevoelig kan zijn en dat juist gewone, basale dingen, zoals voldoende slaap, beweging, stabiele relaties en bestaanszekerheid, haar gelukkig maken. Beiden bespreken dat psychologische problemen doorgaans biopsychosociaal worden bekeken en dat meer informatie altijd beter is dan minder, zodat mensen weloverwogen keuzes kunnen maken.
Bronnen
Let op: deze video is Engelstalig. Bekijk onze Verhalen voor Nederlandstalige getuigenissen.